แสงสีเงินเทาค่อย ๆ ปกคลุมหมาป่ายักษ์จนมิด ผ่านไปไม่กี่วินาที ชายร่างสูงก็ทรุดเข่าข้างหนึ่งลงกลางห้องแยกกัก
ระบบการแพทย์จัดชุดรักษาตัวหลวม ๆ ให้เขาทันที
หลิงอวี่ก้มหน้า ผมสั้นสีเงินเทาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ หูหมาป่ากับหางยังหดกลับไปไม่หมด ข้างลำคอยังมีลวดลายสัตว์หลงเหลืออยู่อย่างเห็นได้ชัด
นิ้วมือของเขายังคงอยู่ในสภาพกึ่งกลายเป็นสัตว์ ปลายนิ้วแหลมคม หลังมือมีขนหมาป่าสีเงินเทาขึ้นประปราย
เครื่องตรวจวัดส่งเสียงแจ้งเตือน
【ค่าการกลายเป็นสัตว์: 89.1】
【สภาพร่างมนุษย์: คงที่ชั่วคราว】
ปฏิกิริยาแรกของหลิงอวี่หลังกลับคืนร่างมนุษย์ คือเงยหน้าขึ้นมองหาฉือเหมียน
ดวงตาสีเทาอมฟ้าคู่นั้นยังคงฉายแววเหนื่อยล้าและสับสน แต่สติกลับคืนมาแล้ว
ฉือเหมียนเห็นเขา ก็ยิ้มออกมาทันที «หลิงอวี่กลับมาเป็นคนแล้ว»
หลิงอวี่จ้องเธออยู่นาน น้ำเสียงแหบพร่าเป็นพิเศษเพราะกลายเป็นสัตว์อยู่นาน
«ฉือเหมียน?»
ฉือเหมียนพยักหน้าแรง ๆ «ฉือเหมียนเอง»
หลิงอวี่เหมือนจะลุกขึ้นยืน แต่ร่างกายกลับโอนเอนเพราะบาดแผลและความเหนื่อยล้าทางจิต
ฉือเหมียนเผลอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก่อนหยุดทันตรงเส้นแบ่งเขตปลอดภัย
«อย่าล้มสิ»
หลิงอวี่ใช้มือยันพื้น «ฉันไม่เป็นไร»
ความทรงจำของเขาตอนนี้สับสนมาก จำได้เพียงภาพเลือนรางบางส่วน
ต้นตอการกลายพันธุ์ต้นที่สองตื่นขึ้นกลางสนามรบ ค่าการกลายเป็นสัตว์ที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว โซ่พลังงานที่รัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ