ฉือเหมียนรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง นางพูดกับหมาป่ายักษ์สีเงินเทาว่า “พอหายดีแล้ว ฉือเหมียนจะหวีหางให้”
หางหมาป่าของหลิงอวี่หยุดค้างกลางอากาศ ก่อนปลายหางจะไหวเบา ๆ หนึ่งครั้ง
ต้วนยี่สังเกตเห็นทันที “เขาฟังรู้เรื่อง”
หลิงชวนสีหน้าเรียบเฉย “เป็นแค่ปฏิกิริยาตามธรรมชาติในร่างสัตว์”
หางหมาป่าสีเงินเทาไหวอีกครั้ง คราวนี้เห็นได้ชัดกว่าครั้งก่อน
ต้วนยี่มองหลิงชวนอย่างได้ใจ ส่วนหลิงชวนคราวนี้ไม่ได้พูดอะไรอีก
ฉือเหมียนยิ้มจนตาหยี “หลิงอวี่อยากให้หวีหาง”
หมาป่ายักษ์ไม่ได้ปฏิเสธ ค่าการกลายเป็นสัตว์ของเขากลับมาอยู่ที่ 90 อีกครั้ง
ฉือเหมียนกำลังจะกลับ ก่อนประตูโลหะจะปิดลง นางโบกมือให้หลิงอวี่อีกครั้ง “พรุ่งนี้จะเอาหวีมานะ”
หมาป่ายักษ์สีเงินเทาหมอบลงอย่างเงียบเชียบ เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ ฉือเหมียนก็นอนหลับยาวถึง 3 ชั่วโมง
หลิงชวนอยู่หน้าห้องของนางตลอดเวลา เดิมทีต้วนยี่ตั้งใจจะรอเป็นเพื่อนด้วย แต่หลิงชวนไล่เขาลงไปชั้นล่าง โดยอ้างว่าภารกิจดูแลชั่วคราวสิ้นสุดลงแล้ว
ยามเย็น ฉือเหมียนตื่นขึ้น พอเปิดประตูห้องก็เห็นหลิงชวนกำลังจัดการเอกสารของกองทัพอยู่ตรงโถงทางเดิน
เมื่อได้ยินเสียง เขาก็ปิดเครื่องปลายทางทันที “ยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนอีกไหม?”
ฉือเหมียนส่ายหน้า “นอนพอแล้ว”
หลิงชวนตรวจค่าร่างกายของนาง พบว่ากลับมาอยู่ที่ 52 แล้ว
ฉือเหมียนก้มมองหางหมาป่าสีเทาเข้มของเขา เพราะนั่งต่อเนื่องมาหลายชั่วโมง ขนบริเวณปลายหางส่วนหนึ่งจึงถูกกดจนยุ่ง
นางยื่นมือไปกอดหางหมาป่า “ให้ฉือเหมียนหวีให้”
อารมณ์หม่นหมองของหลิงชวนพลันหายวับ “ตอนนี้ไม่ใช่เวลารักษา”
ฉือเหมียนหยิบหวีขนนุ่มมาแล้ว “ฉือเหมียนอยากหวี”