แสงแดดยามบ่ายสาดเข้ามาในสวนของคฤหาสน์ ฉือเหมียนนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้นุ่มกลางสวนเพียงลำพัง มีผ้าห่มผืนบางคลุมตัวไว้ ข้างมือยังมีน้ำอุ่นหนึ่งแก้ว
หลังจากฉือเหมียนมีไข้ ทุกบ่ายเธอจะใช้เวลาอยู่ในสวนปรับอุณหภูมิครึ่งชั่วโมง ที่นี่เป็นพื้นที่ด้านในของคฤหาสน์ตระกูลหลิง
ด้านนอกมีแนวป้องกันสามชั้น ภายในสวนยังติดตั้งระบบตรวจวัดสัญญาณชีพไว้ด้วย ต่อให้ไม่มีมนุษย์สัตว์คอยอยู่เป็นเพื่อน สายรัดข้อมือคุ้มครองของฉือเหมียนก็จะส่งตำแหน่งปัจจุบันไปยังคฤหาสน์หลัก
หลิงชวนกำลังจัดการธุระของตระกูลอยู่ในห้องหนังสือ ส่วนหลิงอวี่ถูกหลินไป๋เหยียนเรียกไปตรวจเขตจิต
เดิมทีเอศูนย์เจ็ดคอยเฝ้าอยู่ข้างฉือเหมียน แต่เมื่อครู่ได้รับคำสั่งจากพ่อบ้านให้ไปห้องครัวเพื่อรับสารอาหารที่ฉือเหมียนต้องกินในช่วงบ่าย
ในที่สุดฉือเหมียนก็มีเวลาส่วนตัวอย่างแท้จริง เธอหลับตานอนอาบแดดอยู่ครู่หนึ่ง
‘นี่แหละชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่ฉันอยากได้ สบายจัง!’
แสงแดดอุ่น ๆ ตกกระทบร่างกาย ทำเอาอดง่วงไม่ได้
‘งีบสักหน่อยแล้วกัน’
จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากอีกฟากของสวน ตอนแรกฉือเหมียนไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะคนสวนของคฤหาสน์จะมาตรวจดูดอกไม้ใบหญ้าเป็นประจำ ส่วนหุ่นยนต์ก็จะปรับสารอาหารของพืชในช่วงบ่าย
จนกระทั่งมีเสียงกดต่ำดังขึ้นว่า “กล้องวงจรปิดฝั่งเหนือปิดแล้ว เหลือเวลาแค่สิบนาที”
ฉือเหมียนลืมตาขึ้น เสียงนี้ฟังไม่เหมือนคนกำลังทำงานตามปกติ