ลู่ยาขยับเข้าไปใกล้อีกนิด “เธอก็แค่มนุษย์ตัวจิ๋ว อาจฟังไม่รู้เรื่องเลยก็ได้”
มีโลไม่ได้คลายความระแวดระวัง ฉือเหมียนมีผมสีดำ และผลประเมินระดับการรับรู้ของเธอก็อยู่ที่ระดับเอ
เธอเรียนรู้ที่จะพูดได้เร็วกว่าเด็กมนุษย์ตัวจิ๋วทั่วไปมาก ตอนอยู่ในคฤหาสน์
ยิ่งไปกว่านั้น มีโลเพิ่งเห็นเธอหนีไปทางคฤหาสน์หลัก
ถ้าเธอไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ ก็ไม่จำเป็นต้องหนี
“พาตัวเธอไป”
ลู่ยาขมวดคิ้วถาม “แผนไม่ใช่พรุ่งนี้เหรอ?”
“เธอเห็นเราอยู่ด้วยกันแล้ว จะปล่อยให้อยู่ในคฤหาสน์ต่อไม่ได้”
มีโลหยิบยาขวดใสออกมาจากแขนเสื้อ
พอฉือเหมียนเห็นยา เธอก็ถอยหลังทันที “อย่ามาแตะฉัน!”
มีโลลดเสียงให้นุ่มลง “แค่ทำให้เธอหลับสักพักเท่านั้น”
ฉือเหมียนหันหลัง พยายามหนีไปอีกทาง “ช่วยด้วย! มีใครอยู่ไหม?”
ลู่ยาเอื้อมมือคว้าต้นแขนเธอไว้ทันที ฉือเหมียนดิ้นสุดแรง ก่อนก้มลงกัดหลังมือลู่ยา
ลู่ยาสะดุ้งเพราะเจ็บจนเผลอปล่อยมือ ฉือเหมียนล้มลงกับพื้น เข่าครูดไปกับก้อนหินหยาบ ๆ เลือดซึมออกมาทันที
“ซี๊ด”
วงแหวนคุ้มครองส่งสัญญาณเตือน
【ตรวจพบว่าผู้ที่อยู่ในความดูแลได้รับบาดเจ็บ】
【กำลังส่งสัญญาณฉุกเฉิน】
【ส่งไม่สำเร็จ สัญญาณถูกรบกวน】
ฉือเหมียนไม่สนใจความเจ็บที่เข่า รีบลุกขึ้นอีกครั้ง ขอแค่เธอวิ่งไปข้างหน้าอีกสิบกว่าเมตร ก็จะถึงทางเดินกระจกของคฤหาสน์หลักแล้ว
มีโลไล่ตามมาจากด้านหลัง
ฉือเหมียนรู้สึกว่ามีผ้าชื้น ๆ ปิดจมูกกับปากของตัวเอง
กลิ่นหอมหวานจาง ๆ ไหลเข้าสู่ลมหายใจ เธอรีบกลั้นหายใจ แต่ก็สายเกินไปแล้ว