พ่อบ้านเคยตกใจกับปฏิสัมพันธ์ระหว่างหลิงอวี่กับฉือเหมียนในครั้งแรก ๆ แต่หลังจากนั้นก็เห็นจนชินตาไปเสียแล้ว
เวลาฉือเหมียนกินผลไม้ หลิงอวี่จะจัดการเอาเมล็ดและเปลือกแข็งออกให้เรียบร้อยก่อนเสมอ หลังฉือเหมียนนอนกลางวัน เขาก็จะปรับอุณหภูมิในห้องนั่งเล่นให้สูงขึ้นหนึ่งองศา
เวลาเธอเดินผ่านพื้นลื่น เขาก็ใช้หางหมาป่าม้วนตัวเธอไปยังจุดที่ปลอดภัยทันที
ตราบใดที่ไม่มีมนุษย์สัตว์ตัวอื่นอยู่แถวนั้น ความห่วงใยของหลิงอวี่ก็จะแสดงออกมาอย่างเป็นธรรมชาติเป็นพิเศษ
แต่ทันทีที่พ่อบ้านเข้ามาใกล้ เขาก็จะกลับมาทำตัวเคร่งขรึมดังเดิม
พ่อบ้าน: ‘ข้าเข้าใจแล้ว เข้าใจทุกอย่าง ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น’
เมื่อฉือเหมียนอยากดื่มชาผลไม้ หลิงอวี่จะตรวจผลไม้ด้วยตัวเอง พอพ่อบ้านเดินเข้าครัว เขาก็ส่งมีดปอกผลไม้ให้หุ่นยนต์
“ตรวจสอบวัตถุดิบว่าปลอดภัยหรือไม่” หลิงอวี่มองวัตถุดิบที่เตรียมไว้
พ่อบ้านรับคำอย่างนอบน้อม “วัตถุดิบปลอดภัยขอรับ ผ่านการตรวจสอบมาแล้วสามครั้ง”
พ่อบ้านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ “เมื่อครู่ข้าเห็นท่านนายพลเอกตรวจสอบด้วยตัวเองแล้ว”
หลิงอวี่สีหน้าไม่เปลี่ยน “ข้าตรวจดูความสะอาดภายนอก ส่วนพวกเจ้ามีหน้าที่ตรวจสอบส่วนประกอบภายใน”
พ่อบ้านก้มหน้ารับคำสั่ง แต่เมื่อครู่หลิงอวี่ตรวจไปถึงปริมาณน้ำตาลในผลไม้แล้วด้วยซ้ำ
ฉือเหมียนยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ทำครัว เอื้อมมือดึงแขนเสื้อหลิงอวี่เบา ๆ
“ยังทำชาผลไม้อยู่ไหม?”
น้ำเสียงของหลิงอวี่อ่อนโยนลงทันที “เริ่มทำเดี๋ยวนี้แหละ”
พ่อบ้านค่อย ๆ เดินออกจากห้องครัว พอประตูปิดลง เขาถึงกล้าก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ
พ่อบ้าน: ไม่กล้าหัวเราะเลย ไม่กล้าจริง ๆ กลัวโดนหักเงินเดือน
หลิงอวี่คิดว่าตัวเองเก็บอาการได้ดี แต่ความจริงแล้วคนทั้งคฤหาสน์รู้กันหมดว่าเขาเริ่มชอบดูแลมนุษย์ตัวจิ๋วผมดำเข้าแล้ว
แต่พอหลิงชวนรู้เรื่อง เขากลับไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องน่ายินดี
ทุกวันหลังเลิกงาน เมื่อกลับมาถึงห้องนั่งเล่น ภาพที่เขาเห็นแทบจะเหมือนเดิมทุกครั้ง