ในเวลาเดียวกัน ยานบินที่เจียงจีนั่งมาก็จอดอยู่นอกเขตใต้ดิน 7 แล้ว
กล่องเก็บของกว่าสิบใบที่บรรจุข้าวของสำหรับมนุษย์ตัวจิ๋วถูกยกขึ้นรถขนส่ง ในนั้นมีทั้งเสื้อผ้า ขนม ของเล่น อุปกรณ์ควบคุมอุณหภูมิ และยังมีเตียงเล็ก ๆ ที่ปรับอุณหภูมิได้อัตโนมัติด้วย
เจียงจียืนอยู่ข้างรถขนส่ง เส้นผมสีขาวพลิ้วไหวไปตามสายลมในเมืองใต้ดิน
ผู้ช่วยมองข้าวของที่แทบจะยัดรถทั้งคันจนเต็ม แล้วยังอดคิดไม่ได้ว่ามันเกินไปหน่อย “คุณแค่จะไปเจอเธอเอง จำเป็นต้องขนของพวกนี้ไปทั้งหมดจริง ๆ เหรอ?”
เจียงจีพยักหน้า “แน่นอน ถ้าเธอยอมไปกับฉัน ของพวกนี้ก็เอาไปใช้ได้ทันที”
ผู้ช่วยอดถามต่อไม่ได้ “แล้วถ้าเธอไม่ยอมไปกับคุณล่ะ?”
เจียงจีนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือไปรับถุงขนมสำหรับมนุษย์ตัวจิ๋ว “งั้นก็ให้เธอก่อน ถือเป็นของขวัญตอนเจอกันครั้งแรก”
เขาพาขบวนขนส่งมุ่งหน้าไปยังห้องที่ฉือเหมียนอยู่
อีกด้านหนึ่ง ทันทีที่หลิงชวนคว้าท่อนแขนของฉีเหย่า ร่างของฉีเหย่าก็เกร็งขึ้นตามสัญชาตญาณ
เขาสะบัดแขนหลุดจากการจับกุม ถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อบังกล่องที่ใส่เครื่องแปลภาษาไว้ แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
ลูกค้าในร้านสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปฉับพลันระหว่างมนุษย์สัตว์ระดับสูงทั้งสอง จึงพากันถอยไปชิดกำแพง พนักงานหลังเคาน์เตอร์ก็หยุดมือ นิ้วขยับเข้าใกล้อุปกรณ์แจ้งเตือน เตรียมกดได้ทุกเมื่อ
ฉีเจารีบก้าวเข้ามาขวางระหว่างทั้งคู่
“พลตรี เขาฟังภาษากลางของจักรวรรดิไม่รู้เรื่อง” ฉีเจาเตือนหลิงชวน พลางมองกล่องในมือฉีเหย่า “เครื่องแปลภาษาน่าจะตั้งค่าเรียบร้อยแล้ว ใช้ได้เลย”