ฉือเหมียนออกเสียงติดขัดเล็กน้อย น้ำเสียงก็ยังไม่แม่นยำ แต่ฉีเหย่ากลับฟังเข้าใจ
มือที่ถือผลไม้หวานของฉีเหย่าชะงักค้างกลางอากาศทันที
เขาเงยหน้าขึ้น จ้องฉือเหมียนตาไม่กะพริบ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงแน่ใจว่าตัวเองได้ยินอะไรเมื่อครู่
หางเสือดำที่แต่เดิมห้อยนิ่งอยู่ด้านหลังของฉีเหย่าพลันชูสูงขึ้นในชั่วพริบตา
ฉือเหมียนถูกเขาจ้องจนรู้สึกผิดอยู่หน่อย ๆ
‘ฉันเรียนรู้เร็วไปหรือเปล่านะ เขาจะสงสัยฉันไหม’
เธอก้มหน้าลงทันที แสร้งทำเป็นตั้งใจเล่นเสือดำจักรกลในอ้อมแขน
แต่ฉีเหย่ากลับละสายตาไปไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉือเหมียนพูดคำที่เขาฟังเข้าใจ
แม้จะเป็นเพียงคำง่าย ๆ ไม่กี่คำ แต่กำแพงภาษาที่กั้นขวางทั้งสองคนมาโดยตลอดกลับมีรอยแยกเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน
ฉีเหย่าอยากอุ้มฉือเหมียนขึ้นมา อยากกอดเธอแน่น ๆ ทั้งยังอยากลูบหัวแล้วบอกว่าเธอพูดได้ดีมาก
แต่เขากลัวว่าถ้าตื่นเต้นเกินไปจะทำให้เธอตกใจ จึงทำได้เพียงนั่งอยู่ที่เดิมอย่างอดกลั้น
เขาค่อย ๆ กำมือแน่น ข่มมุมปากที่แทบจะยกขึ้นทันทีเอาไว้ แต่หูเสือดำกลับตั้งชันอย่างมีความสุขอยู่ในกลุ่มผม
ผ่านไปครู่หนึ่ง ฉีเหย่าดันผลไม้หวานที่ยังไม่ได้กินทั้งหมดไปตรงหน้าฉือเหมียน แล้วพูดซ้ำช้า ๆ ชัด ๆ ว่า “อร่อย”
ฉือเหมียนเงยหน้ามองเขา
ฉีเหย่าชี้ไปที่ผลไม้หวาน แล้วพูดอย่างอดทนอีกครั้งว่า “อร่อย”
ฉือเหมียนรู้ว่าเขากำลังสอนเธอออกเสียง จึงได้แต่แสร้งทำเป็นเพิ่งเรียนรู้ แล้วพูดตามว่า “อร่อย”
คราวนี้เธอออกเสียงได้แม่นยำกว่าครั้งก่อนเล็กน้อย
ความยินดีในแววตาของฉีเหย่าปิดไม่มิดอีกต่อไป มุมปากก็ยกขึ้นนิด ๆ