“ดาวคาลั่วอาจล้าหลัง แต่ไม่ได้มีมนุษย์ตัวจิ๋วผมดำอยู่แค่คนเดียว”
โจวปู้สวินเปิดเครื่องสื่อสาร “อีกอย่าง ก่อนฉือเหมียนหายตัวไป สุขภาพก็ไม่ดี ตระกูลหลิงดูแลอย่างละเอียดขนาดนั้นแล้ว เธอก็ยังป่วยอยู่บ่อย ๆ มนุษย์ตัวจิ๋วที่นายเห็นเมื่อกี้ยังผลักหน้าต่างโลหะเปิดเองได้ด้วยซ้ำ อาจไม่ใช่เธอก็ได้”
เจียงจีรู้สึกว่าการคาดเดาแบบนี้ไม่มีเหตุผลรองรับเลย “สุขภาพไม่ดี ก็ไม่ได้แปลว่าจะผลักหน้าต่างไม่ได้นี่”
โจวปู้สวินนวดขมับ “เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันจะไปสมทบกับหน่วยติดตามของเผ่าจิ้งจอก”
เจียงจีขุ่นใจขึ้นมาทันที “นายไม่ไปเป็นเพื่อนฉันเหรอ?”
“ทำไมฉันต้องไปกับนายด้วย?”
โจวปู้สวินใช้หางจิ้งจอกปัดมือเขาออก “ตอนนี้นายไปก็ไม่รู้ที่มาของมนุษย์ตัวจิ๋ว ไม่รู้ด้วยว่ามนุษย์สัตว์ที่เลี้ยงเธอเป็นใคร ที่นี่คือเขตใต้ดิน 7 ไม่ใช่เมืองศูนย์กลางที่นายจัดคอนเสิร์ต ต่อให้เป็นที่นั่น ก็เป็นมนุษย์ตัวจิ๋วที่มนุษย์สัตว์คนอื่นเลี้ยงไว้ นายจะไปแย่งมาเลยหรือไง?”
เจียงจีไม่ใส่ใจ “ฉันให้เหรียญดาวเขาได้ตั้งเยอะ ขอแค่เขาเสนอราคามา”
โจวปู้สวินถอนหายใจ “เหรียญดาวไม่ใช่ของวิเศษที่จะซื้อได้ทุกอย่าง มนุษย์สัตว์บางคนก็ไม่ได้ขาดเหรียญดาว”
“แต่พวกมนุษย์สัตว์ที่นี่น่าจะขาด ต่อให้ไม่ขาด ก็ถามดูว่าเธอชอบอะไร เอาของที่ถูกใจไปให้ แบบนี้ได้ใช่ไหมล่ะ”
โจวปู้สวินมองสีหน้าจริงจังของเจียงจี ในที่สุดก็แน่ใจว่าเขาถูกใจมนุษย์ตัวจิ๋วคนนั้นจริง ๆ