โจวปู้สวินเห็นสีหน้าเขาก็รู้ทันทีว่าคงไม่ใช่เรื่องดีแน่
เดาว่าคงเล็งนาฬิกาลิมิเต็ดจากตระกูลคาที่เขาเพิ่งได้มาเมื่อไม่กี่วันก่อน
“ฉันเพิ่งได้นาฬิการุ่นลิมิเต็ดจากตระกูลคามาเรือนหนึ่ง ยังไม่เคยใส่เลย เอาไปไหม?”
เจียงจีเปลี่ยนสีหน้าทันควัน ยิ้มกว้าง “ถ้าอย่างนั้นฉันก็ขอรับไว้แล้วกัน”
โจวปู้สวินกลอกตาใส่เขา “ที่นี่ไม่มีใครรู้จักนาย ไม่ต้องปลอมตัว ไม่ต้องรับมือกับแฟนคลับด้วย” เขากวาดตามองไปรอบ ๆ “ในแง่หนึ่ง ที่นี่เหมาะกับการมาพักใจยิ่งกว่าดาวท่องเที่ยวเสียอีก”
เจียงจีเถียงไม่ออก
เพลงของเขาเปิดกันทั่วเขตแกนกลางระหว่างดวงดาว ทุกครั้งที่ปล่อยผลงานใหม่ก็จะขึ้นอันดับยอดนิยม ไม่ว่าจะไปห้างสรรพสินค้าหรือย่านพักผ่อน ก็มีแฟนคลับจำนวนมากเข้ามารุมล้อม
เขาไม่ได้เดินบนถนนโดยไม่ปลอมตัวมานานแล้ว
ดาวคาลั่วล้าหลังเกินไป แม้แต่จอสาธารณะในเขตจอดยานก็ยังเป็นรุ่นเมื่อสิบกว่าปีก่อน มีภาพสินค้าในท้องถิ่นกับภารกิจทำความสะอาดฉายอยู่ ไม่มีเนื้อหาบันเทิงเลยสักนิด
คนที่นี่อาจไม่มีสัญญาณเสถียรพอจะเชื่อมต่อกับเครือข่ายดวงดาวหลักของจักรวรรดิด้วยซ้ำ ยิ่งไม่มีทางสนใจไอดอลแถวหน้าจากเขตดาวแกนกลางอันห่างไกล
เจียงจีไม่จำเป็นต้องสวมแว่นกันแดด หรือใช้หมวกปิดหูสิงโตสีขาวที่โดดเด่น
ใบหน้าที่แฟนคลับทั่วดวงดาวคุ้นเคยกันดีของเขา ไม่มีทางดึงดูดความสนใจใครในที่นี่
หลังออกจากเขตจอดยาน ทั้งสองก็นั่งรถขนส่งท้องถิ่นมุ่งหน้าไปยังเขตใต้ดิน 7
ยิ่งเข้าใกล้จุดหมาย สีหน้ารังเกียจของโจวปู้สวินก็ยิ่งชัดขึ้น
“เพราะไอ้โง่ที่คิดว่าตัวเองฉลาดนั่นแท้ ๆ”
เขาพิงเบาะแล้วเริ่มบ่นอีกครั้ง “หมอนั่นจะจับคู่มนุษย์ตัวจิ๋วของบ้านตัวเองกับฉือเหมียนให้ได้ทำไม? มนุษย์ตัวจิ๋วที่หลิงอวี่กับหลิงชวนทะนุถนอมอยู่ ยังคิดจะเอามาคำนวณเล่นตามใจชอบได้อีกหรือไง?”