กรงสั่นเบา ๆ ก่อนจะลอยขึ้น
ฉือเหมียนรีบคว้าซี่กรงไว้ตามสัญชาตญาณ สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
มนุษย์สัตว์ที่มีแผลเป็นชี้ไปทางฉือเหมียน “คนนี้เหรอ?”
“ไม่งั้นจะเป็นใครล่ะ? มนุษย์ตัวจิ๋วผมดำสนิทแบบนี้ ต่อให้พลิกหาทั่วดาวเมืองหลวงก็หาไม่ได้สักกี่คนแล้ว ถึงร่างกายจะอ่อนแอไปหน่อย แถมยังเป็นใบ้ แต่ผลตรวจพันธุกรรมบอกว่าไม่มีการกลายพันธุ์ ความบริสุทธิ์ก็สูงมาก”
“ราคาเริ่มต้นเท่าไร?”
หญิงสาวเหลือบมองจอแสง
“ห้าล้านเหรียญดาว”
ฉือเหมียนไม่รู้ว่าห้าล้านเหรียญดาวมีค่ามากแค่ไหน แต่พอได้ยินคำว่าราคาเริ่มต้น เธอก็รู้ทันทีว่าตัวเองกำลังจะถูกขาย
ฉือเหมียนทำท่าเหมือนจะร้องไห้ก็ไม่เชิง ‘บ้าเอ๊ย! เพิ่งทะลุมิติมาก็โดนเอามาประมูลเลยเหรอ? ทำไมไปที่ไหนก็ซวยตลอดเลยนะ!’
“ไม่ต้องกลัว”
หญิงสาวเคาะม่านแสงเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบแมวหรือสุนัข
“เดี๋ยวก็มีคนพากลับบ้านแล้ว”
กลับบ้านเหรอ?
ฉือเหมียนเงยหน้ามองเธอ
เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวเข้าใจว่าเธอทำหน้าเหม่อเพราะฟังภาษาไม่รู้เรื่อง จึงยื่นมือมาแตะปลายจมูกเธอผ่านม่านแสง
“มนุษย์ตัวจิ๋วผมดำ ถ้าโชคดี เธออาจถูกมนุษย์สัตว์นิสัยอ่อนโยนซื้อไปเลี้ยงอย่างดี”
มนุษย์สัตว์! เลี้ยงอย่างดี!
นิ้วมือของฉือเหมียนกำแน่นขึ้นกะทันหัน เธอมองรอยยิ้มนั้นเงียบ ๆ
กรงลอยถูกเข็นออกจากห้อง ผ่านทางเดินโลหะที่ทอดยาว พอถึงปลายทาง ประตูบานใหญ่ทั้งสองก็ค่อย ๆ เปิดออก เสียงอึกทึกดังถาโถมเข้ามา
มนุษย์สัตว์ร่างสูงใหญ่เต็มพื้นที่ในโถงทรงกลม หูสารพัดรูปร่างชูเด่นอยู่ท่ามกลางฝูงชน ส่วนหางที่อยู่ด้านหลังพลิ้วไหวเบา ๆ ไปตามอารมณ์
ฉือเหมียนถูกเข็นไปกลางเวทีประมูล ผ้าดำที่คลุมกรงอยู่ร่วงลงฉับพลัน
“ทุกท่าน สินค้าชิ้นสุดท้ายของการประมูลในวันนี้กำลังจะเริ่มแล้ว”
เสียงของผู้ดำเนินการประมูลดังก้องไปทั่วโถง
“มนุษย์ตัวจิ๋วสายเลือดบริสุทธิ์ ไม่มีลักษณะกลายเป็นสัตว์ และไม่เคยผ่านการดัดแปลงพันธุกรรม”
“ที่หาได้ยากยิ่งกว่านั้นคือ เธอมีผมสีดำสนิทตามธรรมชาติ”
“ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือพูดไม่ได้”
ทันทีที่สิ้นเสียง โถงซึ่งเมื่อครู่ยังอึกทึกก็เงียบกริบ ก่อนจะระเบิดเสียงวิจารณ์ดังกว่าเดิม
“สีดำเหรอ?”
“ดำสนิทจริง ๆ ด้วย”
“ตรวจระดับสติปัญญาแล้วหรือยัง?”
“ทำไมดูไม่ค่อยฉลาดเลย?”
“ค่าความแข็งแรงมีแค่ 19 ปฏิกิริยาช้าก็เป็นเรื่องปกติ เลี้ยงไปสักพักก็หาย”
“น่าเสียดายที่พูดไม่ได้”
สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องฉือเหมียนอย่างไม่ปิดบัง
มีทั้งความอยากรู้อยากเห็น ความชื่นชอบ และสายตาจู้จี้ที่ใช้ประเมินราคาสินค้า
ฉือเหมียนรู้สึกราวกับตัวเองเป็นสัตว์เลี้ยงหายากที่ถูกจัดแสดงอยู่ในตู้กระจก
ผู้ดำเนินการประมูลยกมือขึ้น
“ราคาเริ่มต้นห้าล้านเหรียญดาว เพิ่มราคาแต่ละครั้งต้องไม่น้อยกว่าห้าแสน”
“ห้าล้านห้าแสน!”
“หกล้าน!”
“เจ็ดล้าน!”
ราคาประมูลพุ่งขึ้นแทบไม่หยุด
ภายในห้องรับรองส่วนตัวบนชั้นสอง หลิงอวี่ละสายตาจากเสียงเสนอราคาที่ดังขึ้นต่อเนื่อง
ครั้งนี้เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อซื้อมนุษย์ตัวจิ๋ว กองทัพกำลังตามสืบเรื่องผลึกแกนพลังกลายพันธุ์ผิดกฎหมายชุดหนึ่ง ซึ่งหลุดเข้ามาในโรงประมูลแห่งนี้ หลังจากเขาพาคนมาปิดผนึกข้อมูลแล้ว เดิมทีก็ควรออกไปทันที
ส่วนสิ่งมีชีวิตตัวเล็กบนเวที หลิงอวี่ไม่สนใจ
ในโลกของมนุษย์สัตว์ วิธีลดค่าการกลายเป็นสัตว์มีเพียงสองอย่าง หนึ่งคือยับยั้งด้วยยาที่สถาบันวิจัยผลิตขึ้น อีกอย่างคือเลี้ยงมนุษย์ตัวจิ๋ว
คลื่นพลังจิตของมนุษย์ตัวจิ๋วมีความสามารถในการปลอบประโลมปัจจัยคลุ้มคลั่งในร่างมนุษย์สัตว์มาตั้งแต่เกิด การอยู่ด้วยกันเป็นเวลานาน การกอดหรือสัมผัสลูบไล้ หรือแม้แต่แค่อยู่ในพื้นที่เดียวกัน ก็อาจทำให้ค่าการกลายเป็นสัตว์ลดลงได้
เพราะอย่างนั้น ยิ่งเป็นมนุษย์สัตว์ที่แข็งแกร่ง ก็ยิ่งชอบเลี้ยงมนุษย์ตัวจิ๋วที่มีความเข้ากันได้กับตัวเองสูง
หลิงอวี่มักหัวเราะเยาะเรื่องนี้มาตลอด
ในสายตาเขา มีแต่พวกไร้ความสามารถที่ควบคุมพลังของตัวเองไม่ได้เท่านั้น ถึงจะฝากความหวังไว้กับสิ่งมีชีวิตอ่อนแอ เอาแต่ใจ และสร้างปัญหาพวกนี้
มนุษย์ตัวจิ๋วต้องกินอาหารเฉพาะ ต้องอยู่ในอุณหภูมิคงที่ พอป่วยก็ต้องคอยดูแล พอตกใจก็ต้องปลอบ บางตัวฉลาดถึงขั้นรู้จักใช้การร้องไห้ งดอาหาร และหนีออกจากบ้านเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเจ้าของ
ในกองทัพมีพลตรีคนหนึ่งเลี้ยงมนุษย์ตัวจิ๋วผมแดงไว้
เจ้าตัวเล็กนั่นต้องให้เจ้าของป้อนข้าวเองทุกวัน ถ้าไม่พอใจก็ปัดเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารลงพื้น แต่พลตรีผู้เด็ดขาดในการเข่นฆ่าศัตรูบนสนามรบกลับไม่โกรธเลยสักนิด แถมยังกอดอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขนแล้วปลอบอยู่นาน
สำหรับหลิงอวี่แล้ว นั่นเป็นเรื่องเหลือเชื่อสิ้นดี
“ท่านนายพล”
ฉีเจาถูกล่าวเสียงเบา “เมื่อครู่คฤหาสน์ส่งข่าวมาว่า ค่าการกลายเป็นสัตว์ของหลิงชวนขึ้นไปถึง 92 แล้ว”
แววตาหลิงอวี่เย็นเยียบลงทันที “ยาระงับล่ะ?”
“วันนี้ใช้ไปแล้วสองเข็มครับ หมอบอกว่าถ้าฉีดต่อจะทำให้ความเสียหายในเขตจิตแย่ลง อีกอย่าง พลตรีหลิงชวนต่อต้านการรักษามาก”
หลิงอวี่ไม่พูดอะไร
หลิงชวนเคยเป็นพลโทที่อายุน้อยที่สุดในกองทัพ เมื่อสามเดือนก่อน เขานำทีมไปยังดาวชายขอบเพื่อปฏิบัติภารกิจเก็บกวาด เพราะข้อมูลข่าวกรองผิดพลาด พวกเขาจึงเจอพืชและสัตว์กลายพันธุ์มากกว่าที่คาดไว้ถึงสิบเท่า เพื่อให้ลูกน้องถอนกำลัง หลิงชวนต่อสู้เพียงลำพังจนกว่ากำลังเสริมจะมาถึง ตอนที่เขาคืนร่างจากสัตว์ ค่าการกลายเป็นสัตว์ก็ทะลุ 90 ไปแล้ว
เขารอดชีวิตมาได้ แต่ก็ไม่อาจกลับเข้าสู่สนามรบได้อีก
หลิงอวี่เคยหายาระงับมาหลายชนิดด้วยวิธีต่าง ๆ แต่ไม่มีตัวไหนได้ผลดี หมอพูดชัดเจนแล้วว่า หากปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป ก็เป็นแค่เรื่องของเวลาที่หลิงชวนจะสูญเสียสติสัมปชัญญะและกลายเป็นสัตว์อย่างสมบูรณ์
ฉีเจามองลงไปด้านล่าง “ผลตรวจพลังจิตของมนุษย์ตัวจิ๋วคนนั้นพิเศษมาก บางทีเธออาจช่วยหลิงชวนได้”
หลิงอวี่พูดเสียงเย็น “นายอยากให้ฉันพาเจ้าตัวปัญหานี่กลับไปงั้นเหรอ?”
“ตอนนี้ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้วครับ”
“สภาพหลิงชวนตอนนี้ไม่เหมาะจะให้ใครไปรบกวน”
“เธอพูดไม่ได้ครับ”
สายตาของหลิงอวี่หันกลับไปยังเวทีประมูลอีกครั้ง
มนุษย์ตัวจิ๋วผมดำนั่งเงียบอยู่ในกรง
เธอผอมมาก สีหน้าก็ดูไม่ดี ร่างกายจมหายอยู่ในเสื้อตัวโคร่ง ยิ่งทำให้ดูบอบบางกว่าเดิม เมื่อต้องเผชิญหน้ากับมนุษย์สัตว์รอบข้างที่แย่งกันประมูลตัวเธอ เธอไม่ร้องไห้โวยวายและไม่ดิ้นรน เพียงลืมตาสีดำคู่หนึ่ง มองไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า
ค่าความแข็งแรง 19 แถมยังเป็นใบ้ ดูแล้วเงียบกว่าพวกมนุษย์ตัวจิ๋วจอมเสียงดังจริง ๆ
ตอนนี้หลิงชวนไม่ยอมพบหน้าใคร หากส่งมนุษย์ตัวจิ๋วร่าเริงติดเจ้าของไปให้ มีแต่จะทำให้เขาหงุดหงิดกว่าเดิม
แต่เจ้าตัวนี้พูดไม่ได้ ต่อให้อยู่ในห้องก็คงไม่ส่งเสียงรบกวนเขา
ราคาประมูลด้านล่างขึ้นไปถึง 20 ล้านแล้ว
“25 ล้าน!”
“27 ล้าน!”
มนุษย์สัตว์เผ่าเสือดาวที่นั่งแถวแรกยกป้ายอีกครั้ง “30 ล้าน”
โถงค่อย ๆ เงียบลง
ราคา 30 ล้านสูงกว่าราคาของมนุษย์ตัวจิ๋วทั่วไปมากแล้ว
ผู้ดำเนินการประมูลยิ้มกว้าง “30 ล้านครั้งที่หนึ่ง”
ฉือเหมียนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แล้วเบ้ปากอย่างจนใจ ก่อนทะลุมิติ ตัวเลขนี้เป็นจำนวนเงินที่เธอจินตนาการไม่ออก ตอนนี้กลับมีคนเสนอราคาซื้อเธอแพงขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเงินที่นี่จะหายากเหมือนที่เดิมหรือเปล่า
“30 ล้านครั้งที่สอง”
ค้อนประมูลกำลังจะฟาดลง
จู่ ๆ ก็มีเสียงเย็นชาดังมาจากชั้นสอง
“50 ล้าน”
โถงประมูลทั้งแห่งตกอยู่ในความเงียบงันทันที
มนุษย์สัตว์ทุกคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน กระจกห้องรับรองส่วนตัวเปลี่ยนเป็นใสแล้ว
ชายคนหนึ่งในเครื่องแบบทหารสีดำยืนอยู่ริมหน้าต่าง รูปร่างสูงใหญ่และสง่าผ่าเผย ดาวสีเงินบนบ่ารับแสงเย็นวาววับ
ผมสีขาวราวหิมะ หูหมาป่าสีเงินอมเทาตั้งอยู่เหนือศีรษะ ดวงตาสีเทาอมฟ้าไร้ซึ่งความรู้สึก
ฉือเหมียนสบตากับเขาเพียงครู่เดียว จู่ ๆ เธอก็มั่นใจขึ้นมาว่า มนุษย์สัตว์ที่ซื้อเธอไปคนนี้ไม่ได้ชอบเธอเลย