วันรุ่งขึ้นหลังเลิกเรียน ซวีเอินถังก็ยังไม่ได้ไปร่วมเกมมนุษย์หมาป่าที่อวี้เฉินจัด
เพราะเธอนัดกับหลินเจียยวี่ไว้ว่าจะกินข้าวเย็นข้างนอกด้วยกัน
คุณพ่อของหลินเจียยวี่สัปดาห์นี้ไปทำงานต่างจังหวัด ส่วนคุณแม่ของเธอก็ทำงานล่วงเวลาคืนนี้ ที่บ้านเลยไม่มีใคร
เธอต้องหาข้าวเย็นกินข้างนอก ก็เลยนัดซวีเอินถังมาด้วยกัน
ศูนย์การค้าวันศุกร์เย็นคนหนาแน่นไปหมด จะทำอะไรก็ต้องต่อคิวแทบทั้งนั้น
สองคนตกลงกันได้ก็เลือกไปกินปิ้งย่าง
กินกันจนอิ่มแล้ว ก็ยังเดินเล่นในศูนย์การค้าต่อ
ที่ร้านขายเครื่องประดับร้านหนึ่ง สายตาของหลินเจียยวี่กวาดผ่านตุ้มหูในตู้โชว์ แล้วก็หันกลับมามองอย่างละเอียด
เธอดึงแขนเสื้อของซวีเอินถังที่กำลังดูยางรัดผมอยู่ “ซวีเอินถัง อยากเจาะหูไหม?”
เห็นท่าทีเธออยากลองซวีเอินถังก็ถาม “เธออยากเจาะเหรอ?”
หลินเจียยวี่พยักหน้า “อยากได้นิดหน่อย”
พนักงานสาวเดินเข้ามาบอก “ซื้อตุ้มหูที่ร้านเรา เจาะหูฟรีนะคะ”
ซวีเอินถังถามหลินเจียยวี่ “งั้นเธอจะเจาะไหม?”
โรงเรียนอีจงไม่ได้เข้มงวดกับเรื่องเด็กผู้หญิงเจาะหูมากนัก
ขอแค่ไม่ใส่ตุ้มหูหรือตุ้มหูที่เว่อร์เกินไป ครูก็ทำเป็นไม่เห็น ไม่ว่าไร
ในห้องเรียนพิเศษแบบพวกเธอเอง ก็มีเด็กผู้หญิงหลายคนเจาะหูแล้ว