จะเก็บเบอร์นี้ไว้หรือไม่ก็เหมือนกันสำหรับซวีเอินถัง เธอจำได้อยู่ดี
เธอนิ่งไปสองวินาที ไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ยังเก็บเบอร์ลงในรายชื่อผู้ติดต่อ พร้อมตั้งโน๊ตไว้ว่า “ลู่จิน”
พอเธอเก็บเสร็จ ลู่จินก็พูดขึ้นอีกว่า “เพิ่มเพื่อนอีกสิ”
ซวีเอินถัง: “มีเบอร์ก็พอแล้วมั้ง”
พูดจบ เธอกำลังจะปิดหน้าจอมือถือแล้วเก็บเข้าที่
ผลปรากฏว่าลู่จินหยิบมือถือของเธอไป
ซวีเอินถังไม่ได้ทันระวังตัว มือถือก็ถูกเขาดึงออกไปอย่างง่ายดาย
เธอขมวดคิ้ว “นายจะทำอะไร?”
เธอยื่นมือจะเอามือถือคืน
ลู่จินอาศัยความสูงที่เหนือกว่า ยกแขนขึ้นหลบได้อย่างง่ายดาย “เพิ่มเพื่อนหน่อย คุณปู่คุณยายรู้ว่าถึงตอนนี้ฉันยังไม่ได้แอดเพื่อนเธอเลย ไม่รู้จะว่าฉันยังไงบ้าง”
ปลายนิ้วของเขาเลื่อนไปบนหน้าจอมือถือของซวีเอินถังสองสามที
“คืนฉันมา”
ซวีเอินถังยื่นมือจะเอามือถือคืนอีกครั้ง
ลู่จินหาไอคอนวีแชทบนหน้าจอโฮมของเธอเจอแล้วกดเปิด พลางหลบไปด้านหลังทีหนึ่ง
ซวีเอินถังคว้าน้ำเหลว เกือบจะทุ่มเข้าใส่ตัวเขา
ส่วนด้านหลังเขาคือเสา
ลู่จินมองเธอ “จะพุ่งไปไหนน่ะ”
“……” ซวีเอินถังถอยหลังไปหนึ่งก้าว “คืนฉันมา ฉันแอดเอง”
ลู่จินไม่สนใจเธอ สายตากลับไปจ้องที่หน้าจอมือถือ
เขากดเปิดวีแชทของเธอ แล้วกดสแกน ปลดล็อกมือถือตัวเองแล้วเปิดวีแชทอีกเครื่อง
อาศัยความสูง วางมาดไม่เกรงใจใคร
ซวีเอินถังแย่งมือถือคืนก็ไม่ได้ ทำได้แค่จ้องเขาด้วยความโมโห มองเขาใช้มือถือของเธอสแกนคิวอาร์โค้ดนามบัตรของตัวเอง
“พอแล้วใช่ไหม?”
ลู่จินก็ยังไม่พูด
เขาก้มหน้าลง กดผ่านการยืนยันเพื่อนบนมือถือของเธอ แก้ไขโน๊ตชื่อ
ตอนนี้เองที่แสงสว่างลอดมาจากที่ไกล