ซวีเอินถังรีบซ่อนมือที่ถือเส้นแดงอธิษฐานไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว
ทำท่าแบบนั้นเสร็จ เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองเหมือนทำผิดแล้วทำเป็นปกปิด ยิ่งแถยิ่งจับได้
ถ้าเธอบอกว่านี่เป็นของเพื่อน จะดูเหมือนข้ออ้างไปหรือเปล่านะ
"คือว่า...ฉัน——"
ถานจี้หลี่: "ไม่เรียกพี่รองแล้วเหรอ?"
"..." เอินถังหน้าแดงขึ้นมาทันที
ทำไมทุกทีต้องได้อับอายแบบนี้ด้วย
เธอคิดอยู่นิดหน่อย ไหน ๆ ครั้งที่แล้วก็หลุดพูดออกไปแล้ว งั้นก็เรียกพี่รองต่อไปก็ได้
เธอกำลังจะเอ่ยปาก ถานจี้หลี่ก็หัวเราะเบา ๆ "เรียกชื่อเลยก็ได้"
ซวีเอินถังเม้มริมฝีปาก "ถาน...ถานจี้หลี่"
เสียงเบามาก แอบมีเสียงสั่นเล็กน้อย
เหมือนคนที่เพิ่งหัดเล่นเปียโนเป็นครั้งแรก ลองดีดสายอย่างลังเล ไม่ค่อยมั่นใจ
ถานจี้หลี่เลิกคิ้ว "ชื่อฉันไม่ได้ร้อนปากขนาดนั้นสักหน่อย?"
ซวีเอินถัง: "...ไม่ร้อนปาก"
แค่เมื่อก่อนเธอไม่ค่อยได้เรียกชื่อเขาตรง ๆ เลยไม่ค่อยชินเท่านั้นเอง
"ไม่มีการเรียนเหรอ?" ถานจี้หลี่เหมือนถามส่ง ๆ
ซวีเอินถัง: "คาบนี้เราเรียนพละ"
ถานจี้หลี่พยักหน้า
จากนั้นก็เงียบไปสองสามวินาที
ทักทายกันแล้ว ซวีเอินถังเตรียมจะบอกลาเขาแล้วไป