พนักงานต้อนรับของคลับเดินมาส่งลู่จินกับซวีเอินถังขึ้นรถด้วยตัวเอง
ลู่จินมาแท็กซี่ ตอนกลับก็แท็กซี่เหมือนเดิม
เขาบอกคนขับรถว่า "ไปเขตตะวันตก"
รถเคลื่อนตัวออกไป
เป็นเวลาตีสองกว่าแล้ว เป่ยเฉิงที่มักจะคึกคักกลับเงียบสงัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
สิ่งที่เงียบยิ่งกว่าคือเบาะหลังของรถ
ลู่จินนั่งตัวตรงเก้งก้าง มือเลื่อนไปมาบนจอโทรศัพท์ ส่วนซวีเอินถังมองออกไปนอกหน้าต่าง
ระหว่างคนทั้งสองมีระยะห่างคั่นอยู่
นี่เป็นครั้งแรกที่ซวีเอินถังได้อยู่สองต่อสองกับลู่จินนับตั้งแต่เธอกลับมาเกิดใหม่
"ไปอยู่ไหนมา?" ลู่จินเอ่ยปากถามขึ้น
เงาสะท้อนบนกระจกรถ ขนตาของซวีเอินถังขยับเล็กน้อย
"อยู่ในห้องส่วนตัวเล็กๆข้างๆ ไม่ระวังเลยเผลอหลับไป"
ซวีเอินถังอยากถามเขาว่ามาทำไม แต่ก็ไม่ได้ถามออกไป
คิดดูแล้วก็น่าจะเป็นทางสวนฟู่ที่รู้ว่าเธอยังไม่กลับมา แล้วโทรหาก็ไม่ติด เลยโทรไปหาเขา
ลู่จิน: "ยังจะตามฉันอยู่อีกหรือเปล่า?"
ซวีเอินถังเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไร
ลู่จินกระตุกมุมปาก ดูเหมือนเยาะเย้ย "เธอนี่ก็ดื้อรั้นจริงๆ นะ"
ก็ใช่ว่าเธอจะอยากตามเองสักหน่อย
น้ำเสียงของซวีเอินถังแข็งไปเล็กน้อย "บอกแล้วไงว่าจะไม่ไปขัดขวางคุณ"