แสงไฟด้านบนที่สว่างขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้ซวีเอินถังถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง
หลังจากนั้น พนักงานเสิร์ฟก็ส่งโคมไฟตั้งโต๊ะดวงหนึ่งมาให้
ไม่คิดว่าพนักงานเสิร์ฟจะใส่ใจขนาดนี้ ซวีเอินถังรู้สึกอบอุ่นใจอยู่เล็กน้อย จึงยิ้มให้เขาแล้วพูดว่า "ขอบคุณนะคะ"
คืนนี้ผู้คนเยอะจริงๆ
ซวีเอินถังสวมหูฟังก็ยังได้ยินเสียงดังมาก และยังเป็นเสียงที่ดังเป็นระลอกๆ อีกด้วย
ถึงแม้จะมีแสงไฟแล้ว แต่หลังจากเธอแก้โจทย์ข้อนั้นเสร็จ เธอก็เก็บของและออกจากห้องส่วนตัวไป
บังเอิญว่าห้องข้างๆ ว่างพอดี เธอผลักประตูเข้าไป ในที่สุดเสียงรอบข้างก็เงียบสงบลง
ยังไงลู่จินก็คงไม่กลับเร็วขนาดนั้น ซวีเอินถังจึงนั่งเขียนการบ้านที่นี่อย่างสบายใจ
เขียนการบ้านคณิตศาสตร์เสร็จ เธอก็เขียนฟิสิกส์ต่อ
ประตูห้องถูกผลักเปิดออกมาโดยไม่มีการคาดเดาล่วงหน้า
อวี้ซวี่เยี่ยแพ้เกมมากเกินไป จึงหนีออกมาหลบการลงโทษ
วันนี้ทั้งชั้นถูกใช้จัดงานวันเกิดให้พี่ชายของเธอ เธอคิดว่าห้องนี้ว่างเปล่า ไม่คิดว่าพอผลักประตูเข้ามาจะพบว่ามีคนอยู่ข้างใน
ซวีเอินถังเงยหน้าขึ้น
"เธอก็คือผู้หญิงที่เขียนการบ้านคนนั้นสินะ?" อวี้ซวี่เยี่ยเดินเข้ามาพร้อมกับความอยากรู้อยากเห็นปะปนอยู่บ้าง
การได้เห็นเพื่อนสนิทในชาติก่อนอีกครั้งทำให้ซวีเอินถังดีใจมาก เธอจึงแนะนำตัวเองก่อนว่า "ฉันชื่อซวีเอินถัง"
"อวี้ซวี่เยี่ย" อวี้ซวี่เยี่ยบอกชื่อของตัวเอง
เธอเดินไปนั่งลงที่โซฟา beside ซวีเอินถัง แล้วทำเป็นมองเฉยๆ ไปที่บนโต๊ะ เห็นแต่สมุดการบ้านและกระดาษร่างจริงๆ ด้วย
อวี้ซวี่เยี่ยเคยได้ยินว่าก่อนหน้านี้มีผู้หญิงคนหนึ่งเขียนการบ้านตอนที่คนอื่นกำลังเล่นกันอยู่ ในใจก็ดูถูกอยู่บ้าง คิดว่าคงแค่ทำเป็นวางท่า