ซวีเอินถังนอนหลับไปจนเกือบเที่ยง
ตอนกินข้าวเที่ยง ลู่จินไม่อยู่
“ถังถัง เมื่อคืนนอนหลับดีไหมจ๊ะ” คุณยายลู่ถาม
ซวีเอินถังตอบ “หลับดีค่ะ”
คุณยายลู่พูดต่อ “จากนี้วันเสาร์อาทิตย์ไม่ต้องมาทานข้าวเช้าด้วยกันแล้ว อยากทานตอนไหน บอกคนใช้เขาจะได้เอาไปส่งที่ห้อง”
ซวีเอินถังกำลังจะพูดอะไร คุณยายลู่พูดแทรกขึ้นอีก “หนึ่งสัปดาห์มีวันหยุดแค่สองวัน ควรนอนให้เต็มที่ แม้ตื่นเช้าก็ไม่ต้องมาหรอก อย่าได้ถือเนื้อถือตัว”
ซวีเอินถังรับคำ
คุณตาลู่พูดบ้าง “ถังถัง ช่วงสองสามวันที่ผ่านมาลำบากหนูแล้ว ต่อไปไม่ต้องคอยตามดูเจ้าจินแล้ว”
ซวีเอินถังรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
แต่สำหรับเธอ นี่เป็นเรื่องดี
เธอพูดปลอบใจ “คุณลู่จินเขายังรู้จักกาลเทศะอยู่ค่ะ”
คุณตาลู่ถอนหายใจ “ถ้าเจ้าจินมันรู้จักคิดแบบหนูสักครึ่งเดียวก็ดีสิ”
**
ไม่ต้องคอยตามลู่จิน เวลาของซวีเอินถังก็ว่างขึ้นมาก
เช้าวันจันทร์ไปถึงโรงเรียน ซวีเอินถังเห็นหลินเจียยวี่นอนซบอยู่บนโต๊ะ ทั้งตัวดูเหี่ยวเฉา
หลินเจียยวี่ทัก “เช้าเลย”
ซวีเอินถังถาม “เธอเป็นอะไรไป ไม่สบายเหรอ”
หลินเจียยวี่กลัวว่าเด็กผู้ชายที่นั่งข้างหลังจะได้ยิน จึงพูดเสียงเบา “ติดเดือน”
ซวีเอินถังคิดว่าการติดเดือนไม่ใช่เรื่องต้องปิดบังอะไร แต่ก็เข้าใจความรู้สึกเขินอายของหลินเจียยวี่ เพราะเธอเองก็เคยผ่านช่วงนั้นมาเหมือนกัน
“ส่งแก้วมา เดี๋ยวไปต้มน้ำร้อนให้”
หลินเจียยวี่ส่งแก้วน้ำให้เธอ “ซวีเอินถัง มีเพื่อนร่วมโต๊ะแบบเธอดีจังเลย”