หลังจากจ่ายเงิน ขนมปังกับนมก็มาอยู่ในมือของซวีเอินถัง
ซวีเอินถังทอดสายตามองมือตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปสบตากับถานจี้หลี่ ชั่วขณะหนึ่งพูดไม่ออก
ใบหูของเธอยังแต้มสีชมพูอ่อนๆ
ใจสั่นระริกเหมือนตอนเผชิญหน้ากับถานจี้หลี่ในชาติก่อน
ในร้านสะดวกซื้อมีคนอีกสองสามคนกำลังมองมาทางนี้
ถานจี้หลี่เหลือบตามองเล็กน้อย พร้อมเตือนว่า "พวกเธอใกล้จะเข้าคลาสแล้ว"
ซวีเอินถังเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าจะต้องไปเรียน
ตารางเรียนของแผนกนานาชาติไม่เหมือนกับของพวกเธอ
"งั้นฉันไปก่อนนะ"
พูดจบ เธอก็รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากซวีเอินถังจากไป ถานจี้หลี่หันไปมองอวี้เฉินกับเจียงหรานจื้อที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่ไว้ใจ ก่อนจะหยิบเครื่องดื่มเดินออกจากร้านสะดวกซื้อ
อวี้เฉินเดินตามติดๆ พูดเสียงเย้าแหย่ "พี่ครับ พี่มีน้องสาวที่ผมไม่รู้จักอีกเหรอ?"
ถานจี้หลี่หยุดเดิน แล้วมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาแปลกๆ
อวี้เฉินถูกมองจนรู้สึกไม่สบายตัว รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะหาเรื่องแกล้งเขาอีก
"เป็นอะไร?"
"แกเนี่ยนะ..." ถานจี้หลี่พูดค้างไว้ครึ่งประโยค
อวี้เฉินถาม "อะไรของฉัน?"
ถานจี้หลี่ไม่พูดอะไร ค่อยๆ ยื่นนิ้วชี้ออกมาอย่างใจเย็น
จากนั้นก็งอนิ้วชี้ลง
"เค้ง"
อวี้เฉิน: "..."
ถานจี้หลี่หดมือกลับ แล้วเดินต่อไปข้างหน้า
อวี้เฉินกระทืบเท้าปาทึ้ง "ไสหัวไปเลยถานสอง! แกพูดจาไร้สาระอีกแล้ว! ฉันตรงเป๊ะ!"
เจียงหรานจื้อพูด "ถ้าเป็นฉัน ฉันคงไม่ต่อปากต่อคำกับมันตั้งแต่แรก"