วันรุ่งขึ้น
หลินเจียยวี่มาถึงโรงเรียนก็รีบบอกซวีเอินถังทันทีว่า "เมื่อคืนฉันฝันเห็นขนมปังถั่วแดงกับนมสดนั่น!"
ซวีเอินถังถาม "ฝันอะไรเหรอ?"
"เป็นฝันร้าย!"
หลินเจียยวี่ดึงเก้าอี้ออกมานั่ง แล้วพูดต่อ "ฉันฝันว่ามีข้อสอบให้ฉันต้องแยกให้ได้ว่าขนมปังกับนมชุดไหนที่ถานจี้หลี่ซื้อ ถ้าหาไม่เจอก็สอบตก พอคิดได้ก็ตกใจตื่นเลย"
ซวีเอินถัง "......"
หลินเจียยวี่พูดด้วยความเสียดาย "ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าเป็นถานจี้หลี่จ่ายเงิน ฉันจะไม่กินเลย เก็บไว้กินก่อนสอบกลางภาค"
พอมาเรียนที่ห้อง 2 เธอรู้สึกได้ชัดว่าเพื่อนร่วมชั้นทุกคนเก่งมาก คุณครูก็สอนเนื้อหาที่ลึกกว่าและแนวคิดการแก้โจทย์ที่ยากขึ้น
การสอบปลายภาคเทอมที่แล้วของเธอมีองค์ประกอบของฟอร์มดีเกินตัวเล็กน้อย เธอกลัวว่าคะแนนสอบกลางภาคครั้งนี้จะไม่สวย
ซวีเอินถัง "ตอนนั้นขนมปังคงหมดอายุแล้ว"
หลินเจียยวี่ถูกเตือนสติ อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วพูด "เก็บไว้เป็นเครื่องรางหรือของเซ่นก็ได้!"
ซวีเอินถัง "......"
หลินเจียยวี่ "ไม่คิดว่าเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันจะรู้จักถานจี้หลี่ ปัดเศษฉันก็ถือว่ารู้จักผู้ยิ่งใหญ่ด้วยคนแล้ว!"
ซวีเอินถัง "เราไม่สนิทกันหรอก ส่วนใหญ่ตาของฉันรู้จักกับตาของเขา"
หลินเจียยวี่ "ก็ถือว่ารู้จักแหละ วางใจได้ ฉันไม่พูดไปไหนแน่นอน"
ไม่ต้องพูดถึงว่าไม่สนิทกัน ต่อให้สนิทกัน เธอก็ไม่พูดไปไหนอยู่ดี
เมื่อคืนหลังทำการบ้านเสร็จ เธอเปิดดูในกลุ่ม เห็นเขายังคุยกันถึงผู้หญิงที่ร้านค้าเล็กๆ
ท่าทีแบบนี้ ถ้าหาเจอตัวคงไม่จบง่ายๆ