ซวีเอินถังมาถึงสถานีตรงเวลาเป๊ะพอดี
ทั้งคู่ผ่านการตรวจความปลอดภัยเข้าไป ตอนนั้นประตูตรวจตั๋วเริ่มเปิดให้ผู้โดยสารเข้าไปแล้ว
พวกเขาตรวจตั๋ว ไปที่ชานชาลา ขึ้นรถไฟ
ตั๋วซื้อมาด้วยกัน ที่นั่งจึงอยู่ติดกัน
ถานจี้หลี่ให้ซวีเอินถังนั่งที่นั่งติดหน้าต่าง
เขาหยิบหูฟังกับพาวเวอร์แบงก์ออกมา วางกระเป๋าบนชั้นวางสัมภาระเหนือที่นั่ง แล้วก็ยื่นมือไปทางซวีเอินถัง
ซวีเอินถัง: "ของฉันวางข้างล่างก็พอ"
ถานจี้หลี่นั่งลง
ซวีเอินถังหยิบโทรศัพท์ออกมา เห็นข้อความที่เซี่ยหนิงส่งหาเธอ
เซี่ยหนิง: [เอินเป่า เขาคือถานจี้หลี่ที่โรงเรียนอีจง เป่ยเฉิงคนนั้นใช่ไหม?]
ซวีเอินถังตอบ: [เธอรู้จักเขาเหรอ?]
เซี่ยหนิง: [ก็เทพอย่างเขาไง รุ่นพี่ที่เคยแข่งคณิตศาสตร์พูดถึงเขาบ่อยมาก]
เซี่ยหนิง: [รุ่นพี่ไปเข้าค่ายฝึกซ้อมด้วยกันกับเขา]
ก็อย่างงี้เองสินะ
เซี่ยหนิงก็เรียนสายคณิตศาสตร์โอลิมปิกเหมือนกัน
แล้วข้อความอีกหลายข้อความก็เด้งขึ้นมา
เซี่ยหนิง: [รุ่นพี่บอกว่าทั้งทีมค่ายฝึกซ้อมมีแค่เขาคนเดียวที่หน้ามันดูเหมือนจะแอบมีความรักตอนมัธยม]
เซี่ยหนิง: [แล้วก็เป็นหน้าตาแบบผู้ชายเจ้าชู้ที่ทำร้ายหัวใจผู้หญิงมานับไม่ถ้วนด้วย]
เซี่ยหนิง: [ตอนนั้นฉันก็คิดอยู่ว่าหน้าตาแบบนั้นจะดูเจ้าชู้และน่าหลงใหลขนาดไหน]
เซี่ยหนิง: [วันนี้ได้เห็นจริงๆ ก็สมคำร่ำลือ]
ซวีเอินถัง: "..."
นี่มันคำพูดอะไรกันแน่
"เอาพาวเวอร์แบงก์ไหม?" เสียงของถานจี้หลี่ดังขึ้น
ซวีเอินถังเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเพราะข้อความของเซี่ยหนิง เลยมองหน้าเขาไปตั้งนานแล้ว
หน้าเธอร้อนผ่าว รีบส่ายหน้าแล้วกวาดสายตากลับ แล้วทำเป็นยุ่งๆ คุ้ยของในกระเป๋าอยู่พักหนึ่ง
เธอคงไม่ถูกมองว่าเป็นพวกบ้าไปแล้วนะ