ซวีเอินถังถือโทรศัพท์เดินกลับเข้าบ้านของตัวเอง
เซี่ยหนิงเห็นเธอทำท่าครุ่นคิดไม่จดจ่อ ก็ถามขึ้นว่า "เป็นอะไรไป เอินเป่า?"
ซวีเอินถัง: "ไม่มีอะไร"
บ้านหลังนี้ไม่มีคนอยู่กว่าหนึ่งเดือนแล้ว เมื่อคืนเซี่ยหนิงเข้ามาทำความสะอาดให้
สำหรับซวีเอินถังแล้ว ไม่ใช่แค่ไม่ได้กลับมากว่าหนึ่งเดือน แต่เธอไม่ได้มาที่นี่มานานมากแล้ว
เธอเดินวนดูด้วยความรู้สึกคิดถึงเล็กน้อย ก่อนจะไปนั่งลงบนโซฟากับเซี่ยหนิง
เซี่ยหนิง: "อ้อ ใช่แล้ว เรื่องระหว่างเธอกับผู้ชายที่เธอชอบเป็นยังไงบ้าง? ได้เจอเขาบ่อยไหม?"
เซี่ยหนิงรู้มาตลอดว่าซวีเอินถังมีคนที่แอบชอบอยู่ ที่เป่ยเฉิง
และก็รู้ด้วยว่าหลังจากซวีเอินถังถูกพาไปเป่ยเฉิงแล้ว จะได้ไปพักอยู่ที่บ้านของคนคนนั้น
ซวีเอินถังนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเรียบ ๆ ว่า "ฉันไม่ชอบเขาแล้ว"
เซี่ยหนิงตกใจมาก: "ทำไมล่ะ?"
เธอรู้ดีว่าซวีเอินถังชอบผู้ชายคนนั้นมากแค่ไหน สมัยก่อนผู้ชายคนอื่นในโรงเรียนมาทำดีด้วย เธอไม่แม้แต่จะมอง ปักใจอยู่กับผู้ชายที่เป่ยเฉิงคนนั้นเพียงคนเดียว
เธอคิดมาตลอดว่าคนอย่างเธอที่มุ่งมั่นขนาดนี้ ยังไงก็ต้องฝังใจอยู่กับต้นไม้ต้นเดียวทั้งชีวิต
แล้วอยู่ดี ๆ ก็ไม่ชอบขึ้นมาได้ยังไง
ซวีเอินถัง: "ก็แค่พบว่าเขาก็ไม่ได้ดีขนาดนั้น"
เซี่ยหนิง: "งั้นก็ดีแล้ว ไวนะที่มองออกเร็ว"
ซวีเอินถังตอบรับ "อืม" เบา ๆ
ไม่นานนัก โทรศัพท์ของเซี่ยหนิงก็ดังขึ้น
เธอกดตัดสายทิ้ง ไม่ยอมรับสาย
ซวีเอินถังเหลือบเห็นชื่อผู้โชว์บนหน้าจอ เขียนว่า "แม่"
ตอนบ่ายที่อยู่ข้างนอก ก็มีสายหลายสายที่ถูกเซี่ยหนิงกดตัดแบบนี้
"ไม่รับเหรอ?" ซวีเอินถังถาม
เซี่ยหนิงส่ายหน้า: "ไม่อยากรับ"
ซวีเอินถัง: "เธอรู้ไหมว่าเธออยู่ที่นี่?"
"ไม่รู้"
เซี่ยหนิงหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ: "เอินเป่าเธอรู้ไหม เมื่อวานหลังจากพ่อฉันไป ฉันถามแม่ฉันว่าจริง ๆ แล้วไม่มีทางกลับไปคืนดีได้อีกแล้วเหรอ แม่ฉันบอกว่า 'ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ พวกเราคงหย่ากันไปนานแล้ว'"