ฉู่เฉินเยี่ยนคุกเข่าลงกับพื้น เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ แต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมา
เขามองดูร่างบนจอที่ยืนอยู่กลางกรงเหล็ก ทั้งตัวเปื้อนเลือดแต่แผ่นหลังยังตั้งตรง ริมฝีปากของเขาขยับ แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา
อยากเรียกชื่อเธอ แต่เขารู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์!
จี้หมิงยืนอยู่หน้าผ้าม่าน มือกำไมโครโฟนไว้แน่นจนฝ่ามือเปียกเหงื่อ
เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจกำลังนับ นับมุมการจู่โจมของหลานสาวในแต่ละครั้ง จุดลงของท่าล็อกข้อต่อทุกท่า
เขาก็เคยเป็นทหาร รู้ดีว่านักรบแบบไหนที่สามารถเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่ตัวใหญ่กว่าสามเท่า และจบการต่อสู้ได้ภายในสิบกว่าวินาที
ไม่ใช่นักรบที่เก่ง แต่เป็นนักรบที่เก่งที่สุด และนักรบคนนั้น มีนามสกุลว่าจี้
ในภาพบนหน้าจอ เชียร์ยืนอยู่ในห้องรับรองพิเศษ ซิการ์ในมือของเขามีขี้เถ้ายาว ๆ โดยไม่ถูกเขย่า
เขามองดูร่างที่ยืนหลังตรงในกรงเหล็กนั้นอยู่นาน จากนั้นจึงกดซิการ์ลงไปบนราวระเบียงแล้วหยิบไมโครโฟนขึ้นมา
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังออกมาจากลำโพง
"ต่อไป"
ประตูอีกฝั่งหนึ่งของกรงเหล็กเปิดออกอีกครั้ง
ครั้งนี้มีคนเดินออกมาสองคน และเบื้องหลังพวกเขา ยังมีคนอีกมากมายยืนต่อแถวรออยู่หน้ากรง เห็นได้ชัดว่าเป็นการสู้แบบรถถัง
จี้สวินยืนอยู่กลางกรงเหล็ก ไฟสปอตไลต์ส่องลงมาที่ตัวเธอ ทำให้ชุดเครื่องแบบที่เปื้อนเลือดเปล่งประกาย
เธอเงยหน้าขึ้นมองฝ่ามือตัวเองที่เปื้อนเลือด แล้วกำแน่น
จากนั้นเธอเงยหน้าขึ้น มองคนสองคนนั้นและเงาร่างด้านหลังที่กำลังเดินเข้ามาในกรง มุมตาของเธอโค้งขึ้นเล็กน้อย