จี้สวินถูกกระชากลงจากเตียง ร่างกายกระแทกเข้ากับขอบเตียงดังตูมหนึ่ง
หล่อนไม่ได้ร้อง เจ็บๆ ฟันยืนขึ้น ถูกกระชากให้เดินโซซัดโซเซไปที่ประตู
เสียงของเชียร์ดังชัดเจนมา: “ตามข้ามา ที่รัก อีกเดี๋ยวให้คนทั้งโลกได้เห็นท่านคุกเข่า แบบนี้ตำนานของหานเกอก็จะสลาย”
“ท่านจะไม่ใช่จอมทัพของหัวกั๋วอีกต่อไป เป็นแค่นกที่ข้ารักที่สุดในกรงของข้า!”
วิดีโอหยุดที่นี่ วินาทีถัดมา หน้าจอก็ดำสนิท
หน้าประตูตระกูลฉู่ อากาศบริเวณหน้าจอกลับถูกดูดออกไปจนว่างเปล่า
ไม่มีใครพูด ไม่มีสักคนพูด
ฉู่เฉินเยี่ยนคุกเข่าอยู่บนพื้น ริมฝีปากสั่นระริก ใบหน้าซีดขาวยิ่งกว่าจอ
หลังมือที่จี้หมิงกำไมค์อยู่ เส้นเลือดปูดขึ้นมา
ในฝูงชน บางคนเอามือปิดปาก บางคนก้มหน้าลง บางคนค่อยๆ วางป้ายในมือลง เหมือนไม่มีแรงจะยกขึ้นอีกแล้ว
ไม่มีใครอยากคิดว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป แต่ทุกคนกำลังคิด
ลางสังหรณ์นั้นติดอยู่ที่ลำคอ คายไม่ออก กลืนไม่ลง
คอมเมนต์มีเพียงไม่กี่บรรทัด—
[อย่า……]
[อย่านะ……]
[ขอร้องเถอะ……]
ภาพสว่างขึ้นอีกครั้ง
ครั้งนี้คือสนามประลอง
สนามประลองใต้ดินยุคใหม่ สร้างด้วยโครงเหล็กและตาข่ายเหล็ก
ไฟสปอตไลต์ฉายลงบนกรงเหล็กทรงกลมตรงกลางเวที เสียงตะโกนโหยหวนของคนสี่พันคนทำให้ตาข่ายเหล็กสั่นสะเทือน
นี่คือสนามประลองในดินแดนไร้ผู้ปกครอง ไม่มีกฎและกรรมการ สู้จนกว่าจะลุกไม่ไหว ตายก็ลากออกไป มีชีวิตก็ลากกลับกรง
ไฟสปอตไลต์ฉายลงบนกรงเหล็กทรงกลมตรงกลางเวที ประตูกรงเปิดออก ร่างหนึ่งถูกผลักเข้าไป