บนเวที ชายที่สวมนวมเหล็กกราดพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง หมัดหนึ่งพุ่งตรงไปที่ขมับของจี้สวิน!
พื้นที่ในกรงเหล็กแคบเกินไป หลบไม่พ้น เธอเอี้ยวหัว นวมเหล็กกราดกระแทกเข้ากับแผลเป็นเก่าที่มุมหน้าผากของเธอ
ร่างกายของเธอ sway ไปเล็กน้อย แต่เท้าไม่ขยับ เธอหันกลับมา เลือดไหลจากมุมหน้าผากลงมา ทะลุผ่านดวงตา เธอไม่เช็ด
อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายชักหมัดกลับ เธอฟาดไม้เข้าไปที่หลังเข่าอย่างฉับไว!
เสียงอู้อี้ ขาพับลง ชายคนนั้นคุกเข่าข้างเดียว ตอนเงยหน้าขึ้นก็พบว่าปลายไม้กระบองที่เพิ่งถูกชิงไปนั้นจ่ออยู่ที่ลูกกระเดือกของตัวเองแล้ว
เธอไม่ฟาดลงไป ไม่ใช่เพราะใจดี แต่เพื่อประหยัดแรง
คู่ต่อสู้คนที่สามถอยหนึ่งก้าว เขาเป็นทหารเก่า ดูออก
ผู้หญิงตรงหน้าเลือดไหล ร่างกายสั่นเทา ท่ายืนขาซ้ายผิดปกติแล้ว กระดูกแตก แผลเก่ากำเริบ
แต่เธอจัดการคนสองคนได้ภายในสิบวินาที
ทุกครั้งที่เธอออกมือไม่ใช่เพื่อโชว์ลีลา แต่เพื่อใช้พลังงานน้อยที่สุดให้ได้ผลสังหารมากที่สุด
สไตล์การต่อสู้แบบนี้เขาไม่เคยเห็นในสนามประลอง นี่เป็นฝีมือของคนที่รอดชีวิตจากสนามรบ!
ในสนามรบไม่มีผู้ชม ไม่มีเสียงปรบมือ มีเพียงความเป็นความตาย
เธอเอาความเป็นความตายมาไว้ที่นี่
เขาสูดหายใจลึก จัดท่าป้องกันที่ระมัดระวังที่สุด
จี้สวินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ขาสั่นแต่หลังของเธอยังคงตรง
เธอมองเขา เสียงแหบพร่าแต่ทุกคำชัดเจน: "มา ให้คุณได้เห็นว่าหัวกั๋วเป็นยังไง"