ฟังคำตำหนิของคนพวกนี้ ปากของแม่ของฉู่เฉินเยี่ยนสั่นระริก นางกวาดสายตามองไปรอบตัว เห็นไม้กวาดบนบ่าของป้าลี่ ไม้ปัดขนไก่ในอ้อมแขนของลุงจ้าว และทัพพีเหล็กในมือของเฒ่าหวังเจ้าของร้านน้ำเต้าหู้...
สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของใช้ธรรมดา ไม่มีสิ่งใดเป็นอาวุธ แต่ในตอนนี้พวกมันถูกกำไว้ในมือของเหล่าบ้านเพื่อนบ้าน กลับมีท่วงท่าดั่งกองทัพนับหมื่นนับพัน
ลุงจ้าวกระทุ้งไม้เท้าลงกับพื้นเสียงดัง "อย่ามาเรียกตัวเองว่า 'ชาวบ้าน' เธอไม่ใช่ชาวบ้าน ชาวบ้านเขาจะไม่ด่าทหารที่เฝ้าประตูประเทศของตัวเอง ชาวบ้านเขาจะไม่ชี้หน้าวีรบุรุษของตัวเองแล้วว่า 'ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง'"
ป้าลี่หันไปตะโกนกับพวกคนดูที่ยังยกโทรศัพท์ถ่ายอยู่ "ทุกคนดูให้ชัด ๆ นี่คือคุณนายตระกูลฉู่ ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา ๆ ของนครเหนือ"
"ลูกชายของหล่อนคุกเข่าอยู่ที่นี่ไม่กี่ชั่วโมง เขามาขอโทษ ไม่ใช่หล่อน หล่อนไม่ยอมรับ กลับมาด่าพวกเราว่าเสี่ยวสวิน พวกว่ายังไงดี?"
เฒ่าหวังเจ้าของร้านน้ำเต้าหู้เคาะทัพพีเหล็กยาวที่ใช้ตักน้ำเต้าหู้ลงกับพื้นสองครั้ง กัง กัง:
"ทุกคนทุกคน ผมเป็นแค่คนขายน้ำเต้าหู้ ไม่มีความรู้อะไรมากมาย แต่ผมรู้อย่างหนึ่ง ตรอกนี้จากใต้จรดเหนือมีบ้านเรือนหลายสิบหลัง ไม่มีบ้านไหนที่จะชี้หน้าทหารที่เฝ้าประตูประเทศแล้วพูดว่า 'ไม่เกี่ยวกับพวกเรา'"
เขาพูดจบก็หัวเราะขึ้นมาทันใด ยกทัพพีเหล็กขึ้นชี้ไปที่แม่ของฉู่เฉินเยี่ยน "คุณมาที่ตรอกนี้เพื่อด่าท่านแม่ทัพของเราว่าไม่ควรถือสาคุณ? ท่านแม่ทัพของเราสู้จนได้ชื่อเสียงมาจากชายแดนเหนือ เป็นผู้เฝ้าประตูประเทศบนหอสัญญาณไฟ!"
"คุณเป็นใคร? คุณด่าท่านแม่ทัพของเรามาหกปีแล้ว ตอนนี้ยังจะมาด่าว่าบ้านของหล่อนต่ำต้อยอีกเหรอ? ไปให้พ้น!"