ในห้องโถงใหญ่ของตระกูลจี้ จี้เสี่ยวหยูซบหน้าลงกับเข่า ไม่กล้ามองหน้าจอ
หลินซู่ฮวากำแขนเก้าอี้แน่น ทั้งตัวสั่นระริก สามีของนาง จี้หมิงเฉิง ก้มหน้านิ่ง มือท้าวเข่า แผ่นหลังราวกับมีอะไรหนักอึ้งทับอยู่
ในภาพ เสียงหายใจของอันเซี่ยนหนักขึ้นเรื่อยๆ
วินาทีถัดมา ภาพก็ดับมืดไปทั้งจอ แต่ดำได้ไม่ถึงยี่สิบวินาที หน้าจอก็สว่างขึ้นอีกครั้ง มีตัวอักษรสีขาวปรากฏขึ้น:
อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา
ภาพปรากฏขึ้นอีกครั้ง เปลวไฟก้อนหนึ่งระเบิดขึ้นจากมุมตะวันตกเฉียงเหนือของคลังอาวุธ!
ตามมาด้วยลูกที่สอง ลูกที่สาม...
เปลวไฟพุ่งขึ้นสู่ฟ้า ไฟฉายสปอตไลต์ดับลง เสียงสัญญาณเตือนแหลมสูงฉีกความเงียบของราตรี เสียงปืนและเสียงระเบิดปะปนกันจนวุ่นวาย
หลังคาคลังอาวุธถูกเปิดออกเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ เปลวไฟพวยพุ่งออกจากช่องโหว่นั้น ราวกับปากปล่องภูเขาไฟที่มีชีวิต
ควันดำคลุ้ง เปลวไฟส่องสว่างไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน เผารูปทรงของเนินทรายให้กลายเป็นสีแดงเลือด
ภาพสั่นไหวอย่างรุนแรง
ลมหายใจของอันเซี่ยนกลายเป็นหอบ แล้วก็กลายเป็นเสียงตะโกน: “ผู้บัญชาการ!! นางระเบิดคลังอาวุธแล้ว... นางสำเร็จ...!”
เสียงของเขาหยุดไปสองสามวินาที
“คนล่ะ?!” กล้องกวาดไปทั่วทะเลเพลิงนั้น กวาดผ่านกำแพงที่พังทลาย กวาดผ่านซากป้อมยามที่ถูกแรงระเบิดเหวี่ยงกระเด็น กวาดผ่านรถหุ้มเกราะที่กำลังลุกไหม้
ไฟใหญ่เกินไป ควันหนาเกินไป มองอะไรไม่เห็นเลย มือของเขาสั่นมากขึ้นเรื่อยๆ ภาพโยกเยกราวกับแผ่นดินไหว
“นางอยู่ไหน?! คนของฉันอยู่ไหน——!”
เสียงจากตะโกนกลายเป็นคำราม จากคำรามกลายเป็นเสียงอ้อนวอนที่แทบจะพังทลาย