ฉู่เฉินเยี่ยนก้าวไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน ดวงตาแดงก่ำ พูดช้าๆ ทีละคำ:
"แม่ คำพูดที่แม่พูดจาบจ้วงเธอตลอดหลายวันนี้ ทุกประโยค ทุกคำ... คือการดูหมิ่นทหารหัวกั๋ว!"
ทั้งโถงทางเดินเงียบลงสองวินาที
แม่ของฉู่เฉินเยี่ยนยืนอยู่กับที่ สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนจากความโกรธเป็นความตกใจ จากความตกใจเป็นอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
มือของเธอยังห้อยอยู่ข้างลำตัว นิ้วมือสั่นเล็กน้อย
ซูอิ่งเดินออกมาจากห้อง เดินไปหาแม่ของฉู่เฉินเยี่ยน ดึงแขนของเธอไว้
ใบหน้าของเธอซีดขาว ริมฝีปากสั่น แต่เธอก็ดึงแม่ของฉู่เฉินเยี่ยนไว้
"แม่... อย่าพูดแล้ว" เสียงของเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน "ได้โปรด อย่าพูดอีกเลย"
แม่ของฉู่เฉินเยี่ยนมองซูอิ่ง ซูอิ่งไม่ได้ร้องไห้ แต่มันน่าเกลียดกว่าการร้องไห้เสียอีก
ในดวงตาของเธอมีความกลัวบางอย่าง เธอกลัวสายตาที่ฉู่เฉินเยี่ยนมองเธอ
สายตานั้น ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ไม่เคยตกอยู่ที่เธอเลยสักครั้ง ไม่แม้แต่จะเหลือบมอง
ฉู่เฉินเยี่ยนหันหลังกลับ ไม่มองแม่ เดินไปทางบันได
"เฉินเยี่ยน" เสียงของซูอิ่งดังมาจากข้างหลัง
ฉู่เฉินเยี่ยนหยุดฝีเท้า ไม่หันกลับมา มือวางอยู่บนราวบันได
"นายเสียใจใช่ไหม?" เสียงของซูอิ่งเบามาก พร้อมกับสั่นเครือ "เสียใจที่แจ้งตำรวจ เสียใจที่ไม่ฟังคำอธิบายของเธอ หรือว่าเสียใจ... ที่แต่งงานกับฉัน?"
โถงทางเดินเงียบไปสองสามวินาที
"เสียใจแล้วมันมีประโยชน์อะไร?" เสียงของฉู่เฉินเยี่ยนแหบแห้งเหมือนกระดาษทรายขัด "เธอกลับมาได้หรือไง?"
สีหน้าแม่ของฉู่เฉินเยี่ยนเปลี่ยนไป ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว: "นายพูดอะไรน่ะ? นายกับอิ้งอิ้งจดทะเบียนกันแล้ว เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย! ต่อให้จี้สวินกลับมา นายก็จะหย่ากับอิ้งอิ้งไปแต่งงานกับเธอไม่ได้..."