ในห้องโถงใหญ่ของตระกูลจี้ จี้เสี่ยวหยูกรีดร้องแล้วกระโดดขึ้น จนชนแก้วชาหก
จี้หลินยืนตัวตรง น้ำตาไหลลงมา แต่ไม่ได้เช็ด
จี้เจิ้นซานลุกขึ้นยืน ลูกประคำหลุดจากข้อมือร่วงลงพื้น เขาไม่ได้เก็บ ก้มมองหลานสาวที่ตัวเปื้อนเลือดบนจอ พูดสองคำ:
"ดี ดี"
ในห้องทำงานของฉู่เฉินเยี่ยน เขานั่งอยู่คนเดียวบนเก้าอี้ มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดบนจอ ฟังเธอพูดว่า "ลุกขึ้นเถิด"
มือของเขากำแหวนแต่งงานแพลตตินัมที่บิดเบี้ยวแน่นเกินไป จนรอยแตกของวงแหวนแพลตตินัมแทงเข้าไปในฝ่ามือ
เลือดซึมออกมาจากซอกนิ้ว หยดลงบนโต๊ะ แต่เขาไม่รู้สึก
ในภาพ จี้สวินยกมือขึ้นกดหัวของอันเซี่ยน นิ้วของเธอสอดเข้าไปในเส้นผมที่เต็มไปด้วยฝุ่นของเขา
นิ้วของเธอสั่นเช่นกัน เพราะแรงหมดแล้ว
แต่เสียงของเธอยังเป็นน้ำเสียงขี้เกียจนั่น เหมือนกำลังปลอบเด็ก:
"พอแล้ว อย่าร้องไห้ พี่จัดการไปเป็นร้อยคน กองหนุนของพวกมันมาเร็วๆ นี้ ถ้าเราสองคนไม่รีบไป ก็จะถูกห่อเกี๊ยว"
อันเซี่ยนเงยหน้าขวับ ปาดน้ำตาออกหนึ่งที ลุกขึ้นเร็วจนเกือบล้ม
เขาดึงชุดปฐมพยาบาลออกมา ยื่นมือไปกดแผลใต้ซี่โครงของเธอ
จี้สวินปัดมือเขาออก ก้มลงเก็บแม็กกาซีนที่กระจัดกระจายใส่กระเป๋า
"ไป" เธอพูดหนึ่งคำ
"แผลของคุณ—"
"ไปก่อนแล้วค่อยพูด"
อันเซี่ยนประคองเธอ ทั้งสองคนวิ่งโซซัดโซเซไปในซากปรักหักพัง
กล้องถูกยัดเข้าไปในกระเป๋า ภาพกลายเป็นดำสนิท