จี้สวินจ้องมองชายที่เดินเข้ามาใกล้ ถึงแม้สายตาจะเริ่มพร่าเลือน แต่เธอยังคงเพ่งมองไปที่ใบหน้าของเขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"ใช่ ฉันเอง"
ชายคนนั้นก้าวไปข้างหน้าอีกครึ่งก้าว ราวกับกำลังชื่นชมผลงานศิลปะที่เคยได้ยินชื่อมานาน
"ฉันชื่อเชียร์ เคยได้ยินเรื่องเธอ หลายปีก่อนเธอบุกตะลุยชายแดนเหนือ คนเดียวพาหน่วยเล็กๆ กวาดล้างฐานทัพของฉันไปหลายแห่ง"
"หลังสงคราม ลูกน้องของฉันเขียนในรายงานว่า 'เจอหน่วยเล็กๆ หน่วยหนึ่ง หัวหน้าหน่วยแข็งแกร่งดั่งหอกเหล็กเย็นเฉียบ ไม่อาจต้านทาน' ฉันอยากเจอคนคนนี้มานานแล้ว"
จี้สวินไม่ตอบสนอง สายตาของเธอข้ามไหล่ของเชียร์ไป มองขบวนรถที่อยู่ด้านหลังเขา
ดวงตายังขยับ เธอยังคงคำนวณ
เชียร์สังเกตเห็นแล้วก็ได้แต่หัวเราะเบาๆ "เธอเก่งจริงๆ นะ ระเบิดคลังอาวุธของฉัน... คลังนั้นฉันสะสมมาแปดปี"
เขาดึงมือออกจากกระเป๋ากางเกง แล้วตบมือช้าๆ หนึ่ง สอง สาม
"ฉันโกรธมาก"
มุมปากของจี้สวินยกยิ้ม "แล้วยังไงล่ะ?"
เชียร์มองบาดแผลที่ใต้ซี่โครงของเธอยังคงซึมเลือดอยู่ เอียงคอเล็กน้อย สายตากวาดไปมาระหว่างใบหน้าและบาดแผลของเธอสองครั้ง ก่อนจะเอ่ยปาก
"ฉันชอบเธอ ชื่นชมเธอ ขอแค่เธอตามฉันไป... เป็นผู้หญิงของฉัน... เรื่องวันนี้ฉันจะไม่ถือสา"
กล้องสั่นอย่างรุนแรง
"ฝันไปเถอะ!!" เสียงของอันเซี่ยนระเบิดออกมา เสียงแหบแห้งแล้ว แต่คำด่านี้ทั้งดุดันและขาดเป็นเสี่ยงๆ
"แกมันเป็นอะไรกันแน่..."