นายพลเฒ่าวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ นิ่งเงียบไปสองสามวินาทีก่อนจะเงยหน้ามองกล้อง
เขาสูดหายใจลึกแล้วจึงค่อยๆ เอ่ยขึ้น "วิดีโอนี้ บันทึกไว้เมื่อห้าปีก่อน ก่อนปฏิบัติการ 'ล่าผี' ที่ชายแดนเหนือ"
"หลังจากนั้น จี้สวินนำทีมคอมมานโด 28 คน โจมตีกลางคืนต่อเนื่อง ทำลายฐานทัพของศัตรูแปดแห่ง จับหัวหน้าขุนศึกติดอาวุธได้กว่าสิบคน"
"ช่วยเหลือแรงงานชาวหัวกั๋วที่ถูกคุมตัวไว้กว่าหนึ่งพันสามร้อยคน บีบให้กองกำลังติดอาวุธเหล่านั้นถอยร่นไปหนึ่งร้อยยี่สิบกิโลเมตร แนวป้องกันชายแดนเหนือก็ขยับมาถึงปัจจุบัน!"
"ศึกนั้น ชื่อหานเกอดังก้องชายแดนเหนือ ทำให้พันธมิตรทหารรับจ้าง กลุ่มติดอาวุธ และขุนศึกนอกชายแดนเหนือ ถึงกับไม่กล้ารุกล้ำพรมแดนหัวกั๋วเรานานถึงสี่ปี!"
น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ เขาหยุดไปนานก่อนจะพูดต่อ "นางคือทหารของฉัน และเป็น 'อาชญากร' ในปากของพวกคุณ... นางยังไม่กลับเข้าประจำการ ยังไม่รู้ชะตากรรม"
กล้องยังคงจับที่นายพลเฒ่า จับที่ดาวสกุลบนบ่าทั้งสองข้าง และธงทหารที่อยู่ข้างหลังซึ่งถูกกระสุนทะลุ
คอมเมนต์เงียบไปนาน กว่าจะมีข้อความหนึ่งลอยผ่านช้าๆ
[ไม่ใช่อาชญากร แต่เป็นวีรสตรี]
จากนั้นก็ข้อความที่สอง
[เมื่อวานฉันด่านาง ฉันขอกราบนางตรงนี้... ขอโทษ]
แล้วก็ข้อความที่สาม สี่ ห้า มากขึ้นเรื่อยๆ ถี่ขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายรวมกันเป็นประโยคที่ทุกคนพูดซ้ำ
[เคารพหานเกอ]
[เคารพชายแดนเหนือ]
[เคารพเทพียุทธ์]