ชายคนนั้นถือปืนไรเฟิลจู่โจมสั้น เดินไปที่แถวหน้าสุด แล้วยืนหยุดนิ่ง
อีกฝ่ายกว่าพันคนเงียบหายไปชั่วขณะ
กล้องถูกซูมเข้าไปที่ใบหน้าของเธอ ใส่หน้ากากสีดำ ปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงแนวกรามและดวงตาคู่หนึ่ง
แต่ดวงตาคู่นั้น... ตั้งแต่วันก่อนจนถึงวันนี้ ทั่วทั้งเน็ตจำได้ว่ามันคือดวงตาของใคร
กล้องเล็งมาที่เธอ คนที่ถ่ายวิดีโอเป็นผู้ชาย กำลังยิ้มแก้มแทบปริ
"ต้าหนิว เธอเปลี่ยนนิสัยนี้ไม่ได้เลยเหรอ?" จี้สวินหันข้างมองกล้องแวบหนึ่ง น้ำเสียงดูจะทำอะไรไม่ได้ "นี่คือสมรภูมิ ไม่ใช่งานแถลงข่าว จะถ่ายอะไรกันทุกวัน?"
ทหารคนที่ถ่ายวิดีโอตอบยิ้มๆ อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว "ผมก็แค่กลัวว่าวันไหนตายไป จะไม่ได้ถ่ายรูปลงหลักฐานไว้สักใบไงล่ะ"
จี้สวินเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่ได้หันหลังกลับ "พูดอะไรสิ้นหวัง"
"ได้ๆๆ" ต้าหนิวเล็งกล้องไปที่แผ่นหลังของเธอ "อีกอย่าง ไงหัวหน้า วันนี้คุณยืนคนเดียวออกไปคุยกับคนเป็นพันๆ ผมไม่ถ่ายไว้ ฟ้าดินก็ไม่ยอม"
จี้สวินไม่สนใจเขาอีก ยกมือดึงหน้ากากออก เหมือนจะรำคาญที่มันอึดอัด ลอกออกมาแล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อ เผยให้เห็นใบหน้านั้น
ไม่แต่งหน้า ไร้เครื่องสำอาง ลมทรายจากชายแดนเหนือพัดจนริมฝีปากของเธอแห้งแตก แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสว่างไสวจนน่าตกใจ
"เอ่อ หัวหน้า คุณถอด... ไม่กลัวถูกจำหน้าเหรอ?" เสียงต้าหนิวเบาลงเล็กน้อย
จี้สวินขมวดคิ้ว "กลัวอะไร! ใครจะมารู้จักฉันที่นี่? ว่าแต่เธอไปเอาอะไรมาเนี่ย อึดอัดจะตาย ซื้อมาเป็นของฝากจากการท่องเที่ยวรึไง?"
ต้าหนิวหัวเราะแหะๆ แล้วก็เงียบไป
จี้สวินไม่สนใจเขาอีก เด็ดใบหญ้ามาคาบที่มุมปาก เงยคางเล็กน้อย กวาดตามองคนกว่าพันที่ยืนดำทะมึนอยู่ตรงหน้า