ซูอิ่งมองเธอ ริมฝีปากขยับ อยากเรียกคำว่า "แม่" แต่นั่นติดอยู่ที่ลำคอไม่หลุดออกมา
แม่ของฉู่เฉินเยี่ยนก็ไม่พูดอะไร มีเพียงยื่นมือมาดึงปกเสื้อของซูอิ่ง แล้วติดกระดุมเม็ดที่ไม่ได้ติดให้เรียบร้อย
สุดท้ายเธอก็ชักมือกลับ หันหน้าหนี
ซูอิ่งไม่ได้มองเธออีก เดินไปที่โถงทางเข้า เปลี่ยนรองเท้า เปิดประตู
สายลมหน้าประตูพัดเข้า ปลิวเส้นผมที่สยายของเธอ เธอยืนอยู่ที่หน้าประตูสองวินาที ราวกับรอเสียงใดเสียงหนึ่งจากด้านหลัง
แต่ไม่มีเสียง เธอก้าวออกไป ประตูปิดลงด้านหลัง
ฉู่เฉินเยี่ยนไม่ส่งเสียงตลอด แต่แหวนแต่งงานในมือของเขาถูกกำแน่นในวินาทีที่ประตูปิด จากนั้นก็คลายออก
แหวนหลุดจากนิ้ว ร่วงกลิ้งไปใต้โซฟา... เขาไม่คิดจะเก็บ
ซูอิ่งลากกระเป๋าเดินทางออกจากประตูใหญ่คฤหาสน์ตระกูลฉู่ เธอยืนข้างถนน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเรียกแท็กซี่
แพลตฟอร์มแสดงว่ารอบๆ มีรถว่างสามคัน เธอรอห้านาที ไม่มีคันไหนรับออเดอร์
เธอเรียกอีกครั้ง ครั้งนี้ระบบขึ้นข้อความว่า "พื้นที่นี้มีความต้องการใช้รถสูงเกินไป กรุณาลองใหม่อีกครั้ง"
เธอยืนอยู่ข้างถนน มองวงแหวนหมุนบนหน้าจอโทรศัพท์ หมุนไปรอบแล้วรอบเล่า ราวกับกำลังเยาะเย้ยเธอ
แท็กซี่คันหนึ่งขับสวนมาจากอีกฟาก ไฟเขียวว่างเปล่าติดสว่าง เธอยื่นมือโบก รถจอดลง
คนขับเป็นชายแก่ราวห้าสิบกว่า ลดกระจกลงมองเธอแวบหนึ่ง
สายตานั้นสั้นมาก แต่ซูอิ่งเห็นเขามองไปที่ใบหน้าเธอก่อน แล้วเลื่อนไปที่คฤหาสน์ด้านหลังเธอ—คฤหาสน์ตระกูลฉู่ ประตูใหญ่ที่ถูกถ่ายทอดสดไปทั่วเครือข่ายหลายครั้งในช่วงนี้