ย่านเมืองเก่า บ้านส่วนตัวของแม่ฉู่เฉินเยี่ยนตั้งอยู่บนชั้นบนสุดของตึกเก่าแก่ในย่านเมืองเก่า เป็นห้องนอนหนึ่งห้องพร้อมห้องนั่งเล่น เฟอร์นิเจอร์ถูกคลุมด้วยผ้ากันฝุ่น อากาศมีกลิ่นลูกเหม็นอบอวล
ซูอิ่งเอาลำโพงพิงไว้ที่ขอบประตู ไม่ได้เปิดไฟ เธอเดินไปที่หน้าต่าง รั้งม่านขึ้นเล็กน้อยแล้วมองลงไปด้านล่าง
ฝนยังคงตกอยู่ บนถนนไม่มีผู้คน
เธอมั่นใจว่าไม่มีใครตามมา จึงปล่อยม่านลงและถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เดินเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำเย็นล้างหน้า เธอเงยหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจก
ผมเปียกชุ่มแนบติดกับหนังศีรษะ ดวงตาบวมแดง ใบหน้าไร้ซึ่งสีเลือด
เธอมองใบหน้านั้นอยู่นาน จู่ๆ ก็รู้สึกว่าคนในกระจกช่างแปลกตา
นี่ไม่ใช่เธอ! เธอคือลูกสาวของซูเฉิง พ่อของเธอคือวีรบุรุษ เธอจะเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?
เธอกลับไปที่ห้องนั่งเล่น นั่งลงที่ขอบเตียง เปิดโทรศัพท์มือถือ
หน้าจอแสดงอันดับข่าวฮอต: “หานเกอชักชวนเชียร์” “ประกาศถ่ายทอดสดของจี้สวิน” “ซูอิ่งขอโทษแล้วหรือยัง”
เธอแตะเข้าไปที่ข่าวสุดท้าย คอมเมนต์แรกคือ: “ซูอิ่งรีบๆ ออกไปจากตระกูลฉู่ซะ ยังจะคิดแต่งงานเข้าตระกูลใหญ่อีก ฝันไปเถอะ!”
คอมเมนต์ที่สองคือ: “ให้เธอไปสู้ในสนามประลองสักยกสิ ดูว่าเธอยืนได้กี่วินาที”
คอมเมนต์ที่สามมีเพียงสามคำ: “เธอก็คู่ควร?”
ซูอิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้ววางโทรศัพท์คว่ำลงบนเข่า
ในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝนจากนอกหน้าต่าง เธอเริ่มคิดถึงเรื่องหนึ่ง ถ้าหกปีก่อนจี้สวินไม่ได้ผลักเธอ กระสุนนัดนั้นจะพุ่งเข้าที่หัวของเธอ
ถ้าเธอตาย จี้สวินจะเป็นอย่างไร? จี้สวินจะไม่ติดคุก ไม่ต้องขึ้นสนามรบ ไม่กลายเป็นหานเกอ
ฉู่เฉินเยี่ยนจะไม่อยู่เคียงข้างเธอเพราะความ “น่าสงสาร” ตระกูลจี้จะไม่ละเลยจี้สวินเพราะต้องดูแลเธอ