หน้าบ้านของตระกูลฉู่ถูกปิดตาย ตรอกด้านหลังก็มีคนเฝ้าอยู่เช่นกัน
ไม่รู้ว่าใครเอาตำแหน่งประตูหลังไปโพสต์บนอินเทอร์เน็ต ไม่ถึงสิบนาทีก็มีคนมารวมตัวกันหลายสิบคน
พวกเขาไม่ตะโกน ไม่ขว้างข้าวของ แค่ยืนนิ่ง ยืนถือโทรศัพท์มือถือ เพื่อรอคำอธิบาย
ทีวีในห้องรับแขกเปิดอยู่ แต่ปิดเสียง
ช่องข่าวกำลังเล่นซ้ำการเปิดเผยเอกสารของกองทัพเมื่อวานนี้และวิดีโอปฏิบัติการ "ล่าผี" บนหน้าจอปรากฏภาพจี้สวินเตะปืนไรเฟิลออก แล้วย่อตัวลงไปสบตากับขุนศึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คอมเมนต์ล้นจนบังภาพจนไม่เห็นหน้าเธอเลย
พ่อของฉู่เฉินเยี่ยนไม่อยู่บ้าน ตั้งแต่เช้าเขาก็ไปบริษัทแล้ว
หุ้นของกลุ่มบริษัทฉู่ร่วงถึงขีดสุดตั้งแต่เปิดตลาด คณะกรรมการบริหารเรียกประชุมด่วน พี่สาวของเขาฉู่เหม่ยหลานถูกไล่ออกจากบริษัท เขานอนไม่หลับทั้งคืน เปลี่ยนเสื้อเชิ้ตแล้วก็ออกจากบ้านไปเลย
จากชั้นสองของบ้านได้ยินเสียงแม่ของฉู่เฉินเยี่ยนดังลงมา ห้องของซูอิ่งอยู่ห้องสุดท้ายของทางเดินชั้นสอง
ผ้าม่านถูกดึงไว้ มีเพียงไฟหัวเตียงดวงหนึ่งที่เปิดสว่าง แสงสลัวๆ
ซูอิ่งนั่งอยู่ที่ขอบเตียง ผมสยาย ไม่ได้แต่งหน้า ดวงตาบวมแดง ริมฝีปากแห้งแตก
มือเธอกำกระดาษทิชชู่แผ่นหนึ่งไว้ ยับยู่ยี่แล้ว เศษกระดาษร่วงหล่นลงบนเข่า เธอไม่สนใจ
แม่ของฉู่เฉินเยี่ยนนั่งอยู่ข้างๆ เธอ มือข้างหนึ่งวางบนไหล่เธอ ส่วนอีกข้างก็ยังโบกไปมา
หล่อนพูดมาตั้งแต่เมื่อคืน พูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงเริ่มแหบแห้งแล้ว แต่ก็ยังหยุดไม่ได้
"...เธอไปทำอะไรให้ใครเดือดร้อน? เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย โดนคนด่าแบบนี้โดยไม่มีเหตุผล"
"นักข่าวพวกนั้นไปยืนขวางหน้าประตู ตำรวจก็ไม่จัดการ นิติบุคคลก็ไม่จัดการ... ตระกูลฉู่เราจ่ายค่านิติบุคคลตั้งมากมาย เลี้ยงพวกขี้เกียจไว้เฉยๆ!"