คอมเมนต์ในวินาทีนั้นยิ่งครึกครื้นขึ้น:
[พื้นปูด้วยอิฐตำหนักต้องห้าม คานทำด้วยไม้ เก่ากว่าเพชรพลอยของคุณตั้งพันปี]
[ท่านจีอยู่ในกรงทองพูดว่า “ไม่คุ้ม” เธอนั่งอยู่ในกรง บอกว่าพื้นบ้านเธอดีกว่าที่นี่อีก!]
[อารยธรรมต่อสู้กับความป่าเถื่อน วัฒนธรรมห้าพันปีต่อสู้กับกรงประดับเพชร ท่านจีบอกว่า: เธอแพ้]
[ผมเรียนสถาปัตย์ อิฐปูพื้นตำหนักต้องห้ามเรียกว่าอิฐทอง เผาก้อนหนึ่งใช้เวลาอย่างน้อยปีครึ่ง ท่านจีพูดไม่ผิด นั่นแหละคือความหรูหราที่แท้จริง ไม่ใช่แบบที่ประดับเพชรจะเทียบได้]
[นี่คือความมั่นใจทางวัฒนธรรมนะ ท่านจีแบบนี้... คิดถึงบ้านแล้วสินะ ┭┮﹏┭┮]
ในห้องรับแขกของตระกูลฉู่ พ่อฉู่จู่ๆ ก็ลุกขึ้นจากโซฟา
เขาจ้องหน้าจอโทรทัศน์ จ้องผู้หญิงที่นั่งอยู่ในกรงแล้วพูดว่า “ไม่คุ้ม” ริมฝีปากขยับหลายครั้ง สุดท้ายพูดเพียงคำเดียว:
“ดี!”
ฉู่เฉินเยี่ยนยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มือห้อยอยู่ข้างตัว หน้าจอมือถือยังสว่างอยู่
เขามองร่างบางผอมที่พิงโซฟาจิบชาในหน้าจอ นึกถึงตอนเธอยังเด็กเคยไปตำหนักต้องห้าม ยืนที่หน้าประตูไท่เหอเตี้ยนเงยหน้ามองกระเบื้องหลากสี แล้วบอกว่า “วันหน้าบ้านฉันก็จะสร้างแบบนี้”
เธอโตขึ้นแล้ว นั่งอยู่ในกรงทองของศัตรู แล้วพูดว่า “เมืองของเราหัวกั๋วมีที่หนึ่งชื่อว่าตำหนักต้องห้าม”
เธออาจไม่มีบ้าน แต่เธอถือว่าหัวกั๋วเป็นบ้าน
ในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์เก่าตระกูลจี้ มุมปากจี้เจิ้นซานค่อยๆ ยกขึ้น: “ดี”