"ความทะเยอทะยานของคุณมันเล็กไปหน่อยนะ" จี้สวินยิ้มบาง ๆ มุมปากเผยอขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทั้งเย้ยหยันและลึกลับ เธอค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น มองชายที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าอย่างเชียร์
แสงแดดสาดส่องจากด้านหลังเธอ ใบหน้าอันเย็นชานั้นอยู่ในเงามืด เห็นเพียงรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก
"ดินแดนไร้ผู้ปกครองแห่งนี้วุ่นวายมานานหลายปี ขุนศึกแบ่งแยกดินแดน ทหารรับจ้างชุกชุม กลุ่มติดอาวุธที่ชอบทำสงครามวันนี้เป็นพันธมิตรพรุ่งนี้ก็กลับกลายเป็นศัตรู แม้แต่ประเทศเล็ก ๆ ที่ไม่ได้รับการยอมรับจากโลกก็ยังเข้ามาก่อกวน"
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะเยาะออกมา "เชียร์ คุณอยู่ที่นี่มานานหลายปี ก็แค่หัวหน้ากลุ่มติดอาวุธที่ใหญ่กว่าคนอื่นนิดหน่อยเท่านั้น"
"คุณมีเงิน มีคน มีปืน แต่คุณไม่มีชื่อเสียง... คุณไม่ใช่ราชา ไม่ใช่ประธานาธิบดี และไม่ใช่ผู้ปกครองที่ได้รับการยอมรับจากใคร"
"คุณนะ... ก็แค่หมากตัวหนึ่งในกระดานของประเทศมหาอำนาจภายนอก... เอ๊ะ จะพูดยังไงดีล่ะ?"
เธอลูบคางแล้วอธิบาย "ก็คือ คุณเป็นเพียงหมาของพวกเขาทางตอนเหนือของยุโรป"
รอยยิ้มของเชียร์จางลงเล็กน้อย ความทรงจำที่ครอบครัวเรียกเขาว่า "ลูกนอกสมรส" ผุดขึ้นในสมอง
"ที่แห่งนี้ต้องการราชา" จี้สวินวางแขนลงบนที่วางแขนโซฟา โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นในเงามืดดูลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
"รวมเป็นหนึ่ง รวมกำลังติดอาวุธทั้งหมดไว้ใต้บัญชาของคนเพียงคนเดียว เมื่อถึงเวลานั้น ประเทศมหาอำนาจภายนอกอยากจะยื่นมือเข้ามา ก็ต้องจับมือกับคุณก่อน"
"คุณไม่ชอบถูกใช้เป็นหมากตัวหนึ่งหรอกหรือ? งั้นก็อย่าเป็นหมาก... จงเป็นผู้เล่น"