จี้สวินในที่สุดก็มีปฏิกิริยา ขนตาขยับเล็กน้อย ราวกับระลอกคลื่นที่ถูกลมพัดผ่านผิวน้ำ
เชียร์โน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้น: “จี้สวิน ชาวเขตตะวันออก นครเหนือ ปู่จี้เจิ้นซาน เกษียณจากกองบัญชาการ พ่อจี้หมิงเฉิง แม่หลินซู่ฮวา”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับรอให้ชื่อเหล่านี้สะกิดปฏิกิริยาบนใบหน้าของเธอ
ไม่มี เขาจึงพูดต่อ: “ห้าปีก่อนเธอผลักคนลงทะเล ถูกตัดสินจำคุกหกปี พ่อแม่เธอไม่เคยปกป้องเธอ คู่หมั้นของเธอ... โอ้ ขอโทษ พูดแบบภาษาหัวกั๋วก็คือเพื่อนที่โตมาด้วยกัน เขาเป็นคนแจ้งตำรวจจับเธอเอง”
เขาหยุดอีกครั้ง ก้มลงมองใบหน้าของเธอ
“เธอถูกคนทั้งประเทศด่าว่าเป็นฆาตกรหกปี เฝ้าชายแดนเหนือห้าปี สุดท้ายทั้งตัวบาดเจ็บถูกฉันพาตัวมา... หัวกั๋วทำอะไรให้เธอบ้าง? กำลังเสริมถูกตัดขาด”
“เพื่อนร่วมรบของเธอล่ะ? ตายหมดแล้ว เพื่อนร่วมชาติของเธอล่ะ? ครอบครัวของเธอล่ะ? ไม่มีใครมาหาเธอเลย”
เสียงของเขาเบาลงมาก ราวกับกระซิบแผ่วเบา
“จี้สวิน พวกเขาไม่รักเธอ และไม่คู่ควรที่จะมีเธอ แต่ฉันไม่เหมือนกัน” เขาจ้องเธอนิ่ง “ฉันชื่นชมเธอ อยากรู้จักเธอ ไม่ใช่หานเกอ แต่เป็นเธอ จี้สวิน”
“เธอคิดว่าฉันขังเธอไว้ในกรงเพื่อดูถูกเธอ? NO! ผิด ฉันวางเธอไว้ตรงนี้ เพราะคนข้างนอกพวกนั้นไม่คู่ควรที่จะยืนอยู่บนแผ่นดินเดียวกับเธอ”
“เธอสมควรได้สิ่งที่ดีที่สุด” พูดจบเขาก็ลุกขึ้น เดินไปที่โต๊ะน้ำชาเล็กข้างมุมกรง หยิบกาน้ำชาเงิน รินชาใส่ถ้วยกระเบื้องหนึ่งถ้วย