ช่างอาเฉียงจากร้านตัดผมผลักประตูออกมา ผ้าคลุมตัดผมยังคล้องคออยู่ มือข้างหนึ่งถือปัตตาเลี่ยนไฟฟ้า ปลั๊กยังไม่ทันดึงออก
ลาวหลิวจากร้านรับส่งพัสดุลุกขึ้นจากหลังชั้นวาง แว่นตาถูกเลื่อนขึ้นไปบนหน้าผาก
เสี่ยวหลินจากร้านเบเกอรี่ยกถาดเดินออกมาจากครัวหลังร้าน บนถาดมีไข่ทาร์ตเพิ่งอบเสร็จยังรมควันอยู่ เธอยื่นคอมองแวบ แล้ววางถาดลงบนเคาน์เตอร์ทันที ยังไม่ทันแกะผ้ากันเปื้อนก็วิ่งออกมา
เหล่าชาวบ้านพากันมุงเข้ามา ปากก็เรียก "ท่านแม่ทัพ" "ท่านแม่ทัพ" ไม่หยุด
จี้สวินวางแก้วน้ำเต้าหู้ลงบนเคาน์เตอร์ ยกมือประสานให้พวกเขา มืออีกข้างยังหยิกเมล็ดทานตะวันไว้เม็ดนึงที่ยังไม่ทันแกะ:
"ทุกคนครับ คุณลุงคุณป้า อย่าเรียกท่านแม่ทัพเลย เรียกเสี่ยวสวินเหมือนเดิมก็พอ"
เธอเห็นคนยิ่งมุงกันมากขึ้น รีบเอาถ้วยน้ำเต้าหู้ใส่ไว้ในอกเสื้อ แล้วคว้าเมล็ดทานตะวันจากกล่องพลาสติกของลาวหวังใสกระเป๋าเสียหนึ่งกำมือ ทิ้งท้ายกับลาวหวังว่า "เดี๋ยววันหลังเอาเงินค่าเมล็ดทานตะวันมาให้นะ" แล้วหันหลังเดินเข้าซอยลึกไป
ด้านหลัง เจ้าของร้านสะดวกซื้อยังตะโกนถาม "เสี่ยวสวิน แฟนหนุ่มเธอเมื่อไหร่จะพากลับมาให้เห็นหน้าสักที" เสี่ยวหลินก็เสริมขึ้นมาว่า "คนผมยาวคนนั้นในไลฟ์สดใช่มั้ย"
ช่างอาเฉียงยกปัตตาเลี่ยนไฟฟ้าขึ้นมาพยักหน้าเสริม "ผู้ชายคนนั้นฉันจำได้ ผมยาวกว่าฉันอีก"
จี้สวินไม่ได้หันกลับไป เพียงยกมือขึ้นโบกไปด้านหลัง เหมือนตอนเด็ก ๆ กลับจากโรงเรียนแล้วถูกเพื่อนบ้านแซวเป๊ะ
เพิ่งจะเลี้ยวเข้าซอยแคบหน้าคฤหาสน์เก่าของตัวเอง ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งมุงอยู่หน้าบ้าน