จี้สวินเลิกคิ้ว ไม่พูดถึงเรื่องนั้นต่อ พลิกเอกสารการรับบุตรบุญธรรมในมือกลับด้าน วางลงบนเข่า แล้วเงยหน้าขึ้น มองไปที่ใบหน้าของจี้หมิงเฉิง
“พ่อ”
คำว่า “พ่อ” เพียงหนึ่งคำ จี้สวินเรียกมันอย่างสงบนิ่ง ไร้ซึ่งความแค้นหรืออาฆาต ราวกับกำลังถามว่าน้ำเต้าหู้เมื่อเช้านี้ใส่น้ำตาลไปเท่าไหร่
ไหล่ของจี้หมิงเฉิงสั่นเล็กน้อย
เขางยหน้าขึ้น ดวงตามีรอยเลือดแดง ขอบตาเริ่มแดงก่ำ ริมฝีปากขยับสองครั้งราวกับจะเรียกชื่อเล่นของเธอ แต่ก็ไม่กล้า
หกปีแล้ว ครั้งสุดท้ายที่ลูกสาวเรียกเขาว่า “พ่อ” คือวันที่มีตำรวจมาคุมตัวเธอ เธอหันมามองเขาแวบหนึ่ง แล้วก็ไม่ได้พูดอะไร
วันนี้เธอเรียกเขาแล้ว
เขาอ้าปาก แต่ก็ยังไม่กล้าส่งเสียงออกมา
จี้สวินไม่เร่งเขา หยิบเอกสารจากเข่าขึ้นมา วางลงบนโต๊ะน้ำชาที่อยู่ข้างมือ ใช้นิ้วกดรอยพับที่มุมกระดาษให้เรียบ
“หนังสือยินยอมเข้ากองทัพเมื่อสิบปีก่อน คุณไม่แม้แต่จะดูก็เซ็นไปแล้ว หกปีก่อนในคุก เอกสาร ‘หนังสือยินยอมไม่ไปเยี่ยม’ คุณก็เซ็นเหมือนกัน”
“ตอนนี้เอกสารฉบับนี้ คุณดูมันตั้งนาน… ทำไมไม่เซ็นล่ะ?”
จี้หมิงเฉิงมองเอกสารนั้น ในช่องเซ็นชื่อที่ว่างเปล่า เมื่อวานเขามองมันอยู่นาน แต่ก็ไม่ยอมลงมือเขียน
ตอนนี้กระดาษแผ่นนั้นถูกวางบนโต๊ะน้ำชาโดยลูกสาว ปลายนิ้วของเธอชี้ไปที่ช่องว่างนั้น รอคำตอบจากเขาอยู่
“ฉัน…” เสียงของเขาแหบพร่า “ฉันไม่ใช่อยากจะไม่เซ็น ฉันแค่…” เขาหยุดลง
น้ำตาของหลินซู่ฮวาไหลรินออกมาแล้ว แต่เธอไม่เช็ด มีแต่ก้มหน้าลง ปล่อยให้น้ำตาไหลหยดลงบนเข่าของตัวเองทีละหยด
เธอรู้ว่าสามีของเธอพูดประโยคหลังไม่จบ เขาไม่ใช่อยากจะไม่เซ็น แต่เขาไม่มีหน้ามาเซ็น
หากเซ็น ก็เท่ากับยอมรับว่าตัวเองเป็นพ่อที่ล้มเหลวแค่ไหน ตอนเธออายุสิบหกปี เอกสารทุกฉบับที่เธอกลับมาส่งให้ เขาเซ็นหมด โดยไม่แม้แต่จะอ่าน