จี้หมิงเฉิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือทั้งสองข้างเท้าเข่า ก้มหน้าลง ราวกับถูกดึงกระดูกสันหลังออกไป
เขานึกถึงตอนที่จี้สวินถูกจับเมื่อหกปีก่อน เขาเก็บทุกสิ่งในห้องของจี้สวินเข้าไปในห้องเก็บของ
รูปถ่าย ใบเกียรติบัตร แว่นตาว่ายน้ำ ภาพวาดตอนเด็กๆ ของเธอ
เขาบอกตัวเองว่านี่คือการไม่เห็นไม่เดือดร้อน และเป็นสิ่งที่จี้สวินติดค้างซูอิ่ง
ตอนนี้เขารู้แล้ว ไม่ใช่ไม่เห็นไม่เดือดร้อน แต่เขากลัวว่าจะนึกถึงว่าตัวเองยังมีลูกสาวอยู่คนหนึ่ง
หลินซู่ฮวานั่งตัวตรง มือทั้งสองข้างประสานกันบนเข่า น้ำตาไหลลงมาอย่างเงียบๆ
หกปีมานี้เธอหาข้ออ้างมากมายนับไม่ถ้วนเพื่อไม่ไปหาจี้สวิน ทางไกลเกินไป อากาศไม่ดี ร่างกายไม่สบาย กลัวว่าเห็นแล้วจะรู้สึกไม่ดี
ทุกข้ออ้างฟังดูมีเหตุผล ตอนนี้ทุกข้ออ้างกลายเป็นมีดแทงใจ!
เธอเห็นแผลเป็นที่ขมับของลูกสาวในวิดีโอ เห็นเธอนั่งอยู่ในซากปรักหักพังแล้วพูดว่า "หกปีแลกหนึ่งชีวิต คุ้มแล้ว" ได้ยินเธอพูดว่า "ไม่มีใครฟัง"
เธอในฐานะแม่ เป็นหนึ่งใน "คนที่ไม่มีใคร" เหล่านั้น
"ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเข้ากองทัพ รู้แค่ว่าเซ็นเอกสารต่างๆ" เสียงของหลินซู่ฮวาเบามาก "ฉันในฐานะแม่... ไม่ผ่านมาตรฐาน"
มือของจี้หมิงเฉิงกำเป็นหมัดบนเข่า เขาอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่พบว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์
หกปีก่อนเป็นเขาเองที่เซ็นเอกสารยินยอม "ไม่ไปเยี่ยม" นั้น
หลินซู่ฮวาจะเซ็น เขาไม่ได้ขัดขวางแม้แต่น้อย
เพราะพวกเขาทั้งคู่คิดว่าจี้สวินอิจฉาซูอิ่งที่เก่งกว่าเธอ อิจฉาลูกสาวบุญธรรมที่พวกเขาเลี้ยงไว้ อิจฉาที่ฉู่เฉินเยี่ยนชอบซูอิ่งจึง...
จี้เจิ้นซานนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ ตั้งแต่ต้นจนจบไม่พูดอะไรสักคำ