โถงกลางเรือนสกุลจี้
หลินซู่ฮวายกมือปิดปาก ปิดแน่นจนปลายนิ้วกดลึกลงไปในแก้ม ไหล่ของเธอสั่นเทาอย่างรุนแรง
จี้หมิงเฉิงที่ยืนอยู่ข้างกันยื่นมือออกไปหมายจะกดไหล่เธอ แต่มือนั้นยกขึ้นมาเพียงกลางอากาศ ค้างอยู่ชั่วขณะ แล้วค่อย ๆ หดกลับ
จี้เจิ้นซานจ้องมองหลานสาวในชุดรบที่ปรากฏบนจอ ตาของเขาค่อนข้างขุ่นมัว แต่สายตาไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ในจอ อันเซี่ยนพูดไม่ออก
จี้สวินหันไปมองเขา เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “จะร้องไห้แล้วหรือไง”
“เปล่า”
“งั้นก็ปิดวิดีโอซะ ประหยัดแบต”
“ยังถ่ายไม่เสร็จเลยครับ” เสียงของอันเซี่ยนทุ้มต่ำ “ผู้บัญชาการ… คุณบอกพี่อวิ๋นกุยเรื่องนี้หรือยัง”
สีหน้าของจี้สวินเปลี่ยนไปเล็กน้อยในเสี้ยววินาที นั่นคือความเงียบที่เป็นนิสัยของเธอ
มันสั้นมาก กินเวลาไม่ถึงวินาทีด้วยซ้ำ แต่อันเซี่ยนรู้จักเธอมากว่าครึ่งปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นสีหน้าแบบนี้ของเธอ
“บอกแล้ว”
“พี่อวิ๋นกุยว่าไงบ้าง”
“ไม่ว่าอะไร” จี้สวินยักไหล่ หยิบกระติกน้ำขึ้นมา เปิดฝาแล้วดื่มน้ำเข้าหนึ่งอึก “เขายืนอยู่ในครัวครึ่งชั่วโมง แล้วก็เอาคมมีดสับลงไปในเขียง”
“……นี่มันเรียกว่าไม่ว่าอะไรเหรอ”
“ต่อมาเขาก็ดึงมีดออก แล้วก็ผัดผักให้ฉันสองจาน” น้ำเสียงของจี้สวินอ่อนโยนลง มีแววยิ้มบาง ๆ นี่คือช่วงเวลาที่นุ่มนวลที่สุดในวิดีโอทั้งหมดของเธอ
“เขาบอกว่า ครั้งหน้าถ้ามีเรื่องแบบนี้บอกให้รู้ก่อน ไม่งั้นเขาไม่รู้ว่าจะต้องผัดผักกี่จาน”
อันเซี่ยนหัวเราะ เสียงหัวเราะสั้น ๆ แล้วก็หยุดลง ทันใดนั้นเขาก็ถามขึ้นว่า “พี่อวิ๋นกุย รู้ไหมครับว่าคราวนี้เราจะตายในสนามรบ”