ฉู่เฉินเยี่ยนจ้องมองเธออย่างเงียบๆ ในดวงตาไม่มีทั้งความเกลียดและความสงสาร มีแต่ความเหนื่อยล้าเต็มเปี่ยม
“อิจฉา? เห็นแก่ตัว? กลัวพวกเขาจะมาหาเธอ?” เขาหัวเราะเย็นชา “เธอเลยให้จี้สวินไปรับเคราะห์แทน เธอถูกตัดสินจำคุกหกปี”
“ในหกปีนั้น เธอกลายเป็นคุณหญิงคนต่อไปของตระกูลฉู่ ส่วนในขณะที่เธอเอาชีวิตไปทิ้งไว้ที่สมรภูมิ เธอกำลังเลือกชุดเจ้าสาว”
“เธอสามารถอธิบายได้ตั้งแต่นั้น เธอช่วยเธอรับกระสุนปืน แต่เธอช่วยอะไรเธอบ้าง?” เขาลุกขึ้นยืน มือจับพนักเก้าอี้
“เธอกลบเกลื่อนคำอธิบายของเธอ ทำให้เธอต้องรับความผิดอยู่อย่างนั้นหกปี ทำให้เธอถูกคนทั้งโลกเกลียดชังและประณามมาถึงหกปี!”
“ที่น่าขำก็คือ เธอต่อสู้ในสมรภูมิมาห้าปี ถูกจับเป็นเชลยหลังบาดเจ็บสาหัส ถูกคนล้อมรอบรุมทำร้ายในสนามประลองของศัตรู... ส่วนเธอ อยู่ในห้องรับแขกของบ้านเรา พูดกับแม่ฉันว่า ‘ฉันไม่รู้’”
เขาถอยหลังสองสามก้าว ไปถึงหน้าประตู มองซูอิ่งที่สะอื้นไห้จนเสียงแหบแห้งอยู่บนเตียง เขาเงียบไปนาน
“ซูเฉิงเป็นพ่อของเธอ เธอกลัวพวกนั้นจะตามหาเธอ เธอกลัวความตาย นั่นคือสัญชาตญาณ... ฉันเข้าใจ”
“แต่ในขณะที่เธอกลัวตาย เธอกลับปล่อยให้ผู้หญิงอีกคนต้องตายแทนเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า จุดนี้ ฉันเข้าใจไม่ได้”
เขาดึงประตูเปิด แสงไฟจากทางเดินสาดเข้ามา ฉายเงาของเขายาวเหยียด ทาบลงบนเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้น ทาบลงบนใบหน้าอ่อนเยาว์ของซูเฉิง
“ตระกูลจี้ส่งเอกสารชุดนี้มาให้ฉัน ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้พ่อเธอ แต่เพื่อบอกเธอว่า ไม่ต้องกลัวอีกแล้ว”
“ฐานที่มั่นของพวกนั้น ถูกหานเกอบุกทำลายไปตั้งแต่สามปีก่อน ตัวตนของเธอจะเปิดเผยได้แล้ว แต่ถ้าเปิดเผยตอนนี้ คนอื่นจะรู้เพียงเรื่องเดียว”