ฉู่เฉินเยี่ยนดูนาฬิกาแขวน แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถือไว้ในมืออีกครั้ง
อีกมือหนึ่งมีแหวนวงหนึ่งปรากฏขึ้นมาเมื่อไหร่ไม่รู้——แหวนแต่งงานแพลตตินัม
แหวนของเขากับซูอิ่ง ตั้งแต่กลับจากโรงแรมแมริออท เขาไม่เคยใส่ มันถูกเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกง
ตอนนี้เขากำมันไว้ในอุ้งมือ ยิ่งกำแน่น ขอบแพลตตินัมกดเข้าไปในข้อนิ้ว
เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง
จู่ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้
ตอนจี้สวินอายุสิบสาม เธอเดินตามหลังเขา ถือปืนของเล่น ชี้มาที่เขาแล้วพูดว่า "พี่เฉินเยี่ยน หนูจะปกป้องพี่เอง"
ตอนนั้นเขาไม่แม้แต่จะหันไปมอง พูดว่า "เธอเรียนว่ายน้ำให้เก่งก่อนเถอะ แล้วค่อยมาปกป้องฉัน"
จี้สวินตะโกนตามหลัง "หนูไม่กลัวน้ำแล้ว! หนูไม่กลัวจริงๆ!"
เขาหัวเราะแล้วเดินจากไป
ต่อมาเขาได้ยินว่า จี้สวินฝึกว่ายน้ำ ต้องสำลักน้ำในสระไม่รู้กี่ครั้ง จนสุดท้ายเธอกลั้นหายใจใต้น้ำได้ถึงสองนาที
ตอนนั้นเขาคิดแค่ว่าเป็นแค่เด็กเล่นไปอย่างนั้น
เขาพลิกแหวนดู ด้านในของวงแหวนแพลตตินัมสลักตัวอักษรสองตัว: S.Y. ซูอิ่ง
เขาจ้องตัวอักษรสองตัวนั้น แต่ในสมองกลับคิดถึงเรื่องอื่น
จี้สวินอายุสิบสาม ถือปืนของเล่นยืนอยู่ข้างหลังเขา
จี้สวินอายุยี่สิบ ยืนอยู่บนโขดหินมองดูทะเล
จี้สวินอายุยี่สิบหก นั่งอยู่ในซากปรักหักพัง หมุนปลอกกระสุน แล้วพูดว่า "ถ้ากำลังเสริมยังไม่มา ของเล่นชิ้นนี้ก็จะเป็นของสุดท้ายของเราทั้งคู่"
......
เจ็ดนาฬิกาห้าสิบแปดนาที
บ้านตระกูลจี้ ณ ห้องโถงใหญ่
จี้เจิ้นซานนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ ข้างๆ ยืนจี้หลิน