คอมเมนต์ถล่มทลาย เซิร์ฟเวอร์แทบจะพังครืน
[อย่าทำร้ายเธอ! ขอร้องล่ะ ขอร้องล่ะ ขอร้องล่ะ……]
[เธอกำลังมองกล้อง……เธอยังให้อันเซี่ยนอัดอยู่……]
[หยุดเถอะ หยุดเถอะ หยุดเถอะ! ไอ้สัตว์! พวกมันเป็นสัตว์เดรัจฉาน……]
[เธอไม่ร้องแม้แต่เสียงเดียว ทำไมเธอไม่ร้อง! ร้องออกมาสิ……อย่างน้อยก็คงไม่เจ็บเท่านี้……]
[เพราะเธอคือหานเกอ เธอไม่ร้องให้ศัตรูฟัง ตายยังไงก็ไม่ร้อง]
[นี่คือจดหมายลาตาย เธอรู้ว่านี่คือจดหมายลาตาย! เธออยากเก็บความจริงไว้]
[ท่านพลเอกแก่ ท่านเห็นไหม!!! นี่คือทหารของท่าน!!!]
ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เสียงของจอร์ลดังมาจากนอกจอ
“หัวกั๋ว” เขาพูดภาษาหัวกั๋วสำเนียงแปลก ๆ เนิบช้า ราวกับกำลังลิ้มรสคำสองคำนี้
“พวกคุณคนหัวกั๋วชอบอวดเก่ง” เขาเขี่ยขี้บุหรี่ทิ้ง “แล้วทำไมถึงช่วยทหารของตัวเองไม่ได้ล่ะ?”
ประโยคนั้นเฉือนเข้าไปในหัวใจของคนหัวกั๋วทุกคนที่อยู่หน้าจอ
“พวกเขาทิ้งคุณไว้ที่ชายแดน ให้คุณพากองทัพทั้งหมดไปตาย กองหนุนล่ะ?” เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดเสริม
“พวกคุณหัวกั๋ว ไม่คู่ควรกับทหารแบบนี้”
คอมเมนต์ระเบิดอีกครั้ง
ในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลจี้ จี้เจิ้นซานกำลูกประคำ ยืนขึ้น พูดทีละคำลอดไรฟันออกมา
“จอร์ล ข้าจำชื่อนี้ไว้แล้ว”
จี้หมิงเฉิงคุกเข่ากับพื้น หน้าผากจดพื้น ไหล่สั่นเทาอย่างรุนแรง ไร้ซึ่งเสียง
หลินซู่ฮวาอ้าปากค้าง น้ำตาร่วงหนักเป็นเม็ดใหญ่ “เจ็บ……เธอต้องเจ็บมากแน่ ๆ”