ซามีร์เอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้า น้ำเสียงยังถือว่ามั่นคง แต่ภายใต้ความมั่นคงนั้นคือความหมดแรงและความอัปยศที่กดไว้ไม่อยู่:
"แนวร่วมหัวหน้ากบฏของเราไม่มีอาวุธ แต่เรามีวิทยุและอุปกรณ์สื่อสารในสนามรบ ฉันลองติดต่อพวกเขาผ่านคลื่นสั้น บอกว่าเราตอนนี้เป็นองค์กรการเมืองที่เป็นกลาง ได้รับความคุ้มครองตามข้อตกลงสันติภาพ"
"แต่พวกเขาไม่ฟังคำอธิบายของฉัน พวกเขาระเบิดสถานีกระจายเสียงของเราโดยตรง! พวกสัตว์พวกนี้ไม่สนใจข้อตกลง ไม่สนใจกฎหมายระหว่างประเทศ และไม่สนใจว่าพวกเราคือองค์กรอะไร!"
"หานเกอ ข้อตกลงสันติภาพที่คุณให้เราลงชื่อไว้ก่อนหน้านี้ ในสายตาพวกเขา มันคือเศษกระดาษแผ่นหนึ่ง!"
นาตาเลียเป็นคนสุดท้ายที่พูด ริมฝีปากของเธอสั่นระริกเล็กน้อย: "ฉันขอกลับคำพูด ฉันไม่ควรพูดว่ากลัวเธอ... ตอนนี้ฉันแค่กลัวว่าหาเธอไม่เจอ!"
"ทหารรับจ้างยุโรปเหนือกลุ่มนี้ไม่เหมือนกับที่เราเคยเจอมาก่อน พวกเขาปลดประจำการจากกองทัพประจำการ มีการสนับสนุนข่าวกรองระดับสูงจากยุโรปเหนือ มีดาวเทียมลาดตระเวน และมีฝูงโดรน!"
"เมื่อก่อนเราสู้กันได้ หลอกลวงกันได้ แต่อย่างน้อยเรารู้ว่าศัตรูคือใคร ตอนนี้ฉันมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน!"
"พวกเขาสู้เสร็จก็ถอน ระเบิดเสร็จ คนก็หายไป ครั้งหน้าจะมาอีกเมื่อไหร่ ไม่รู้ ความกลัวแบบนี้... ไม่ทำให้ฉันกลัวน้อยไปกว่าตอนที่เธอตอนนั้นบุกทะลวงแปดฐานที่มั่นที่ชายแดนเหนือเลยสักนิด!"
ฮาซานก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว ริมฝีปากขยับสองครั้ง สุดท้ายตะโกนออกมาอย่างสุดแรง:
"คุณเคยทำให้พวกเรานั่งลงและลงชื่อในข้อตกลงสันติภาพได้ วันนี้คุณจะกดพวกเขาอีกครั้งได้ไหม! ถึงไม่ใช่เพื่อเรา ก็ควรเพื่อตัวคุณเอง! เพราะเป้าหมายสุดท้ายของพวกเขาคือคุณ..."