แม่ของฉู่เฉินเยี่ยนก้มหน้าลง น้ำตาร่วงลงบนโต๊ะกาแฟ
หน้าจอมือถือยังสว่างอยู่ ในแถบข่าวมีภาพนิ่งจากวิดีโอในเว็บไซต์ทางการของกองทัพ — จี้สวินยืนอยู่ในกรงเหล็ก ชูนิ้วโป้งให้กล้อง
ก่อนหน้านี้เมื่อเธอเห็นภาพนี้ เธอเคยด่าเธอว่า "ไม่รู้จักรักษาตัว"
ตอนนี้เธอมองดูมือนั้น เล็บหัก ข้อนิ้วเต็มไปด้วยเลือด แต่ยังชูนิ้วโป้งอยู่
ในที่สุดเธอก็เข้าใจเรื่องหนึ่ง สามีของเธอไม่ได้พูดแทนจี้สวิน แต่พูดแทนหัวกั๋ว
และคำพูดที่เธอเพิ่งด่าไป ทุกคำ ล้วนด่าทหารของหัวกั๋ว
พ่อของฉู่เฉินเยี่ยนวางมือลง เสียงกลับมาสงบและเหนื่อยล้าอีกครั้ง:
"ฉันไม่ได้พูดเพื่อลูกสาวของคนอื่น แต่เพื่อมโนธรรมของตัวเอง มโนธรรมของคุณถูกหมากินไปแล้ว แต่ของฉันยังมีอยู่"
"คุณด่าเธอว่าไม่รู้จักอยู่นิ่ง... เธอสู้รบที่ชายแดนเหนือมาห้าปี ทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผล ถูกศัตรูจับตัวไป ตอนนี้ยังยืนอยู่ในกรงเหล็กเพื่อหัวกั๋ว... คุณยังจะมาด่าเธอว่าไม่รู้จักอยู่นิ่งอีก!"
เขามองแม่ของฉู่เฉินเยี่ยนเป็นครั้งสุดท้าย สายตานั้นไม่มีความโกรธหรือผิดหวัง เหลือเพียงความเหนื่อยล้าจากการถูกดูดจนหมดเปลือก
"ถ้าคุณยังคิดว่าเป็นความผิดของเธอ งั้นบ้านนี้ คุณก็ไม่ต้องอยู่ต่อ"
เขาหันหลังขึ้นบันได หายไปที่ปลายทางเดินชั้นสอง ประตูห้องทำงานปิดลง
แม่ของฉู่เฉินเยี่ยนยืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่ มือซ้ายยังกุมแก้มที่ถูกตบ น้ำตาไหลออกมาในที่สุด