ผู้ใดล่วงล้ำชายแดนเหนือของเรา แม้ไกลเพียงใด ต้องชำระ!
เสียงนั้นแผ่วเบาราวกับลมหายใจสุดท้าย แต่ทุกถ้อยคำหนักแน่น คลื่นบนจอเครื่องวัดสัญญาณที่เคยแผ่วเบากระตุกขึ้นมาอย่างแรง
ท่านพลเอกแก่ยืนอยู่หน้าเตียงผ่าตัด มือที่ถือแผ่นอิเล็กโทรดสั่นเทาไปหมด ผู้ชายที่แข็งแกร่งมาครึ่งชีวิต ไม่เคยหลั่งน้ำตาต่อหน้าทหาร แต่ตอนนี้ตาของเขาแดงก่ำ สะอื้นออกมา
“ดี! ดี! นี่จึงเป็นทหารที่ข้าฝึกมา!”
ภาพหยุดนิ่งอยู่ที่วินาทีนั้น
จี้สวินแก้มเปื้อนเลือด แต่มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย แววตาสะท้อนแสงไฟที่ลุกโชนอยู่นอกเต็นท์
ผู้บัญชาการชายแดนเหนือวัยยี่สิบสองยี่สิบสาม ซี่โครงหักสามซี่ เพิ่งถูกดึงกลับมาจากหน้าประตูความตาย แต่ยังพูดทีละคำ
รักษาชายแดน
วิดีโอจบลง
ยอดวิวพุ่งทะยานเป็นเลขเก้าหลักทันทีที่คลิปจบ คอมเมนต์ว่างเปล่าเป็นเวลาสิบวินาทีเต็ม
แล้ว——
[คารวะหานเกอ]
[คารวะจอมทัพ]
[คืนนี้นครเหนือไม่ปิดไฟ คารวะหานเกอ คารวะจอมทัพ]
[ใครกล้าล่วงล้ำชายแดนเหนือของเรา แม้ไกลเพียงใด ต้องชำระ!]
[ใครกล้าล่วงล้ำชายแดนเหนือของเรา แม้ไกลเพียงใด ต้องชำระ!]
……
คอมเมนต์บนหน้าจอยังคงเลื่อนไปเรื่อย ๆ ทีละบรรทัด ไม่หยุด
นอกหน้าต่าง นครเหนือ ไฟนับหมื่นดวงสว่างไสวตลอดทั้งคืน
ผู้คนนับไม่ถ้วนเฝ้าจอไม่ยอมปิด ผู้คนนับไม่ถ้วนร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับภาพที่หยุดนิ่งอยู่ที่รอยยิ้มที่มุมปากของจี้สวิน
พวกเขาเคยเรียกเธอว่าฆาตกร แต่ตอนนี้พวกเขาเรียกเธอว่าจอมทัพ……
เช้าของนครเหนือถูกปลุกให้ตื่นด้วยข้อความหนึ่ง
สิบโมงเช้า เว็บไซต์ทางการของกองทัพถูกอัปเดตอีกครั้ง
คราวนี้ไม่มีวิดีโอ มีเพียงรูปถ่ายไม่กี่รูปและสำเนาเอกสารหนึ่งชุด