บริเวณชานเมืองทางตะวันออกของนครเหนือ
เงาร่างของโรงงานยาเก่าที่ถูกทิ้งร้างโผล่พ้นหมอกยามเช้า กำแพงคอนกรีตสีเทาหม่น หน้าต่างแตกกระจายทั้งหมด วงกบประตูมีโซ่เหล็กขึ้นสนิมห้อยอยู่ครึ่งท่อน
รอบนอกโรงงานเป็นลวดหนามที่พังไปเกินครึ่ง ซากถุงพลาสติกที่ถูกลมฉีกขาดห้อยอยู่ตามรูตาข่าย ดุจธงที่สีซีดจาง
บนพื้นปูนตรงทางเข้ามีรอยยางรถยนต์ใหม่หลายเส้น บดไปบนเศษแก้ว รอยนั้นทอดยาวเข้าไปในส่วนลึกของโรงงาน
จี้สวินจอดรถไว้ด้านนอกรั้วลวดหนาม ปิดเครื่องยนต์ แต่ไม่ลงจากรถทันที
เธอมองรอยยางรถยนต์เหล่านั้นครู่หนึ่ง ลายดอกยางลึกมาก เป็นรถออฟโรดขนาดหนัก บรรทุกของไม่เบา
พื้นที่ชานเมืองทางตะวันออกของนครเหนือผืนนี้ถูกทิ้งร้างมานานกว่าสิบปี รอบข้างเต็มไปด้วยตึกที่รื้อไม่เสร็จ แม้แต่คนเก็บของเก่าก็ไม่ย่างกรายเข้ามา
แต่ตอนนี้กลับมีรอยยางใหม่ๆ อยู่บนพื้น แสดงว่าพวกนั้นเพิ่งไปได้ไม่นาน
เธอผลักประตูรถลง จากที่นั่งข้างคนขับหยิบปืนขึ้นมา ปิดประตู แต่ไม่ได้ล็อก เผื่อทางหนี
เดินลอดช่องโหว่ของลวดหนามเข้าไป ในโรงงานเงียบสงบมาก แสงตะวันยามเช้าสาดลอดหน้าต่างที่แตกเป็นแนวเฉียง ส่องลงบนเศษอิฐและปูนที่ลอกหลุดเต็มพื้น
ในอากาศมีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ปนกับกลิ่นน้ำมันเครื่องและฝุ่น
เธอเดินตามกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเข้าไปข้างใน ลอดทางเดินที่มืดครึ้ม ผลักประตูเหล็กที่เปิดแง้มไว้
เป็นห้องทดลอง
หลอดไฟนีออนยังสว่างอยู่ แสงขาวนวลส่องลงบนโต๊ะปฏิบัติการสแตนเลสหลายแถว บนโต๊ะมีปิเปต ที่วางหลอดทดลอง กล่องถุงมือแพทย์ที่แกะแล้ววางเกลื่อน