เมื่อเดินออกจากประตูโรงงาน แสงแดดเที่ยงวันกระทบจนจี้สวินหรี่ตาลงเล็กน้อย
ยืนอยู่หน้าประตูโรงยาร้าง เบื้องหลังคือกำแพงคอนกรีตสีเทาหม่นและลวดหนามที่พังไปเกินครึ่ง เบื้องหน้าคือทุ่งรกร้างทางตะวันออกของนครเหนือสุดลูกหูลูกตา
เธอก้มมองชุดกาวน์สีขาวในมือ แล้วมองบัตรพนักงานที่โผล่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
ในที่สุดเธอก็หยิบโทรศัพท์ออกมา ส่งข้อความเข้ารหัสข้อความที่สองถึงเชียร์
"SE-LAB-7 น่าจะเป็นพิกัดในยุโรปเหนือ ช่วยหาหน่อยว่ามีที่แบบนี้ไหม แล้วก็มีอีกคน ชื่ออิลกา ลินด์ควิสต์ หัวหน้านักวิทยาศาสตร์พันธุศาสตร์ของดวงตาของโอดิน"
เธอถ่ายรูปบัตรพนักงานด้วยโทรศัพท์ แล้วส่งไปพร้อมกัน
สองนาทีต่อมา โทรศัพท์ก็สั่น
คำตอบของเชียร์เป็นเพียงเสียงหลายท่อน: "ฉันรู้จักเธอ ตอนนั้นตระกูลอัสเตอร์ลงทุนในดวงตาของโอดิน ก็คือผู้หญิงคนนี้ที่มาเซ็นสัญญา"
"เธอไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์ธรรมดา เธอเป็นหนึ่งในสิบสองผู้ก่อตั้งดวงตาของโอดิน รหัสว่ากุมภ์ เชี่ยวชาญด้านการศึกษาผลกระทบของสภาพแวดล้อมสุดขั้วต่อการแสดงออกของยีนมนุษย์"
"เธอตามหาเธอไม่ใช่แค่ปีสองปีแล้ว ตั้งแต่ปีที่เธอบุกกวาดชายแดนเหนือ เธอก็เริ่มเก็บข้อมูลการต่อสู้ของเธอ เธอจับตาฟู้อวิ๋นกุย เพราะเขาเป็นคนเดียวที่เคยสัมผัสใกล้ชิดกับเธอเป็นเวลานาน"
"SE- คือเลขทะเบียนของเมืองรุย" เสียงของเชียร์ทุ้มลง "แต่ในระบบเลขนั้นมีทะเบียนสีเทาอยู่กลุ่มหนึ่ง ในนามเป็นพลเรือนของเมืองรุย แต่เจ้าของจริงไม่อยู่ในฐานข้อมูลสาธารณะใดๆ"
"ตอนที่ฉันสืบห่วงโซ่อุปทานของตระกูลอัสเตอร์ในดินแดนไร้ผู้ปกครอง ฉันเคยชนกับเลขกลุ่มนี้ พวกมันอยู่เบื้องหลังเครือข่ายบริษัทเชลล์ข้ามชาติ จดทะเบียนกระจายอยู่ในสี่ประเทศ กรรมการทุกคนเป็นตัวตนปลอม"