รูม่านตาของหลูเหยียนหดเล็กลง ร่างกายตอบสนองไปตามสัญชาตญาณ
เขาเตรียมพร้อมจะลงมือสู้แล้ว
แต่ไม่คิดว่าจะมีคนพุ่งออกมาจากด้านข้าง
หลินซิ่วสวมชุดกีฬาตัวโคร่งชุดนั้น ผมทรงนักเรียนที่ดูน่าขัน วิ่งพรวดมาหยุดตรงหน้าเขา กางแขนทั้งสองข้างขวางเขาไว้ แล้วตะโกนเสียงดัง
“อย่าทำร้ายเขานะ!”
เดิมทีอันธพาลพุ่งตรงเข้าหาหลูเหยียน แต่ดูเหมือนจะตกใจกับคนที่จู่ ๆ ก็พุ่งออกมา จึงพุ่งเฉออกไป
หลูเหยียนขมวดคิ้วมองคนที่ขวางอยู่ตรงหน้า รู้สึกแย่ราวกับกลืนอุจจาระเข้าไป
ทำไมไปที่ไหนก็เจอหลินซิ่วคนนี้อยู่เรื่อย?
ตามติดเป็นวิญญาณไม่ยอมไปไหนหรือไง?
อันธพาลพุ่งเข้ามาอีกครั้ง หลินซิ่วได้สติแล้วก็เตรียมจะเข้าไปขวางแทนหลูเหยียนอีก
หลูเหยียนผลักหลินซิ่วออกไปทันที แล้วเผชิญหน้ากับอันธพาลโดยตรง
เขาเอียงตัวหลบการแทงครั้งแรกของอันธพาล ก่อนจะคว้าข้อมืออีกฝ่ายแล้วบิดอย่างแรง อันธพาลเจ็บจนปล่อยมีดหลุดจากมือ ร่วงลงพื้น
หลูเหยียนฉวยจังหวะกดอีกฝ่ายเข้ากับกำแพง ใช้เข่าดันเอวไว้ ทุกท่วงท่าสะอาดฉับไว จบลงในคราวเดียว
อันธพาลดิ้นอยู่สองสามที แต่ก็ขยับไม่ได้ ได้แต่สบถด่าไม่หยุด
เขาเตะเข้าที่ข้อพับเข่าของอันธพาลอีกที อีกฝ่ายเจ็บจนทรุดลงคุกเข่ากับพื้นทันที
หลูเหยียนขมวดคิ้วมองหลินซิ่ว “คุณมาทำอะไรที่นี่?”
หลินซิ่วหอบหายใจพลางตอบ “ฉันมาช่วยคุณ! พอเห็นว่ามีคนจะทำร้ายคุณ ฉันก็เลยพุ่งเข้ามา!”
“ช่วยฉัน?” หลูเหยียนหัวเราะเยาะ “คนที่ทำงานเป็นแม่บ้านอย่างคุณ ดึกดื่นป่านนี้มาอยู่แถวบ้านฉัน บังเอิญเจอคนมาปล้นฉันพอดี แล้วก็พุ่งเข้ามาขวางมีด? คุณคิดว่าฉันจะเชื่อหรือไง?”
บนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง
เขาไม่ใช่คนโง่
“หลินซิ่ว ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าคุณกำลังเล่นละครอะไรอยู่?”