หลูเหยียนเห็นชัดว่าคนที่เดินเข้ามาคือหลินซิ่ว คิ้วก็ขมวดขึ้นมาทันที
เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ร่างกายเกร็งขึ้นเล็กน้อย ตั้งท่าป้องกันตัว
แค่คิดว่าผู้หญิงคนนี้มีเจตนาไม่ดีต่อเขา ในใจก็พลันรู้สึกอึดอัดขึ้นมา
“คุณจะทำอะไร” น้ำเสียงของเขาเย็นชาลง
หลินซิ่วยืนอยู่ตรงหน้าเขา หอบหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย
ให้ตายสิ ทำไมหลูเหยียนถึงหลบไปได้!
สมองของเธอหมุนเร็วจี๋ พยายามหาเหตุผลมาอธิบายการกระทำของตัวเอง
เธอชี้ขึ้นไปบนฟ้า “เมื่อกี้มีนกบินผ่านมา เกือบจะถ่ายมูลใส่หัวคุณแล้ว”
“ฉันกลัวว่ามันจะตกใส่หัวคุณ เลยคิดจะผลักคุณออกไป”
หลูเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้าโดยไม่รู้ตัว
ท้องฟ้าแจ่มใส ไม่มีแม้แต่เงาของนกสักตัว
เขาก้มลงมองพื้นอีกครั้ง สะอาดเอี่ยม ไม่มีอะไรเลย
“ไม่มีอะไรสักหน่อย”
ผู้หญิงคนนี้สมองมีปัญหาหรือเปล่า?
“นกบินไปแล้ว” หลินซิ่วบอก “ส่วนมูลนกอาจกลั้นไว้ทันก็ได้”
หลูเหยียน “...”
เขามองเธอด้วยสายตาที่สื่อว่า “คุณป่วยหรือเปล่า”
เขาไม่อยากยืดเยื้อกับเธอ จึงหันหลังเดินจากไป
ผู้หญิงคนนี้สติไม่ปกติ ไม่ควรไปยุ่งเกี่ยวด้วย
หลินซิ่วยืนอยู่กับที่ มองแผ่นหลังของเขาอย่างโมโหจนกระทืบเท้า
เธอกำหมัดแน่น ในใจทั้งร้อนรนทั้งหงุดหงิด
เดิมทีเธอตั้งใจจะพุ่งเข้าไปกอดเขา ทำทีเป็น “ช่วยเขา” แล้วฉวยโอกาสโปรยแป้งก่อคันใส่ตัวเขา
แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะหลบ ทำให้แม้แต่ชายเสื้อของเขาเธอก็ยังแตะไม่โดน
เธอยืนอยู่กับที่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง ขณะเสียงของระบบดังขึ้นในหัว “คุณรีบร้อนเกินไปแล้ว ฉันบอกแล้วว่าต้องเลือกจังหวะให้ดี จะบุ่มบ่ามแบบนี้ไม่ได้”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเขาจะหลบ!” หลินซิ่วโต้แย้งในใจ “คุณไม่ได้บอกว่าเขาจะยืนอยู่ตรงนั้นเหรอ”